Mijn eerste

DoorJowi

Ik stelde me voor aan iemand die ik al kende (je steekt je hand uit, hoort jezelf zeggen: ‘wij kennen elkaar niet volgens mij?’ en meteen daarna denk je: JAWEL, wij kennen elkaar wel. Maar dan is het al te laat.) Ik stelde me voor aan een facebookvriend die me echt stomverbaasd aankeek. ‘Wíe zei je dat je was?’
Ik zei tegen iemand: ‘ik loop even die kant op’, en liep vervolgens de andere kant op. Kortom, ik voelde me twaalf en genoot van alle mensen die ik inmiddels een beetje ken en van mensen die ik nog niet kende (en waar ik me de volgende keer weer aan ga voorstellen), en de aankleding van het Nieuw Luxor in Rotterdam en die vreemde wezens die ze Kinderen voor Kinderen noemen en die in staat zijn om te zingen en te lachen tegelijk.
Het was raar maar waar. En dus klopte ik heel erg goed bij het thema van mijn allereerste kinderboekenbal.

kluitman_en_jowi_in_hotel_new_york_6okt15
Vooraf aten we met de uitgeverij Kluitmanclub en daar nam Otto Wollring deze foto.

 

 

Vergelijkbare berichten

  • Leeg

    DoorJowi

    Het lege huis werd gisteren schoongemaakt door een schoonmaakploeg, dat gebrek aan stof ga ik straks zien, vanmiddag, voordat ik met mijn vader zijn oortjes ga checken – als het kan. Want hij is ziek, heeft antibiotica en is in zijn beste doen al niet de beste verslaggever van zijn eigen gesteldheid. ‘Wat hoort u…

  • Rupsjes

    DoorJowi

    Natuurlijk is het lastig als de pomp het niet doet waardoor je boot zo schuin hangt dat het lijkt alsof je afgeschoten gaat worden. Maar hang je eenmaal recht, dan hoor je hier. Er gaat er iets knus van uit. Van een werf. Bovendien is het leven eenvoudig: je drijft, of je drijft niet. Hier…

  • Tanden

    DoorJowi

    Ik droomde vannacht dat Arans tand eruit was. En dat die van mij er toen ook uit ging. Allebei een gat in onze mond. Zo precies weet ik dat gevoel van vroeger nog. Dat je tong de hele tijd naar dat scherpe randje ging. De hele tijd duwen en wiebelen. Dat ik een touwtje aan de deur…