Mijn eerste
Ik stelde me voor aan iemand die ik al kende (je steekt je hand uit, hoort jezelf zeggen: ‘wij kennen elkaar niet volgens mij?’ en meteen daarna denk je: JAWEL, wij kennen elkaar wel. Maar dan is het al te laat.) Ik stelde me voor aan een facebookvriend die me echt stomverbaasd aankeek. ‘Wíe zei je dat je was?’
Ik zei tegen iemand: ‘ik loop even die kant op’, en liep vervolgens de andere kant op. Kortom, ik voelde me twaalf en genoot van alle mensen die ik inmiddels een beetje ken en van mensen die ik nog niet kende (en waar ik me de volgende keer weer aan ga voorstellen), en de aankleding van het Nieuw Luxor in Rotterdam en die vreemde wezens die ze Kinderen voor Kinderen noemen en die in staat zijn om te zingen en te lachen tegelijk.
Het was raar maar waar. En dus klopte ik heel erg goed bij het thema van mijn allereerste kinderboekenbal.
