Laatste dag CamJo
Gisteren was de laatste dag van mijn camjo (Camera Journalist) opleiding. Ik was om zes uur opgestaan en naar mijn studio gefietst om af te monteren, daarna reed ik door de motregen naar Zuidoost. Appjes van medecursisten dat ze later kwamen. Ik stopte bij de beste Turkse Bakker en kocht Baklava. Komen en weggaan moet je altijd vieren. Gek genoeg is komen vaak lastiger te vieren, dus ik kocht voor dit afscheid extra veel.
Pas toen ik het lokaaltje van Open Studio binnenliep en zag hoe iedereen zenuwachtig zijn harde schrijf aaide, begreep ik dat honing en digitaliteit nog niet helemaal samengaan. Maar vieren is vieren, en ik ga ze missen, mijn klasgenoten, net als de volle leswoensdagen op de vleugels van docent Pepijn. Ik hoop zelfs dat we er nog eens koffie of bier overheen gaan gooien, over onze macs, over onze gloednieuwe camera’s, over onze plannen. Om ze te dopen.
Maar dat is later. Nu zat ik in het lokaal met zweet in mijn handen. Toch altijd een verrassing, als clichés zichzelf waarmaken. Maar misschien is zelfs dat een cliché.
Mijn filmpje was nog niet helemaal af en bovendien zit ik er zelf nogal prominent in, dus ik had alle reden om bang te zijn. Bovendien had ik alles om- en eruit gegooid. En dat werd gemist, wat eruit was, zelfs al wist niemand meer precies wat. Wat natuurlijk ook mooi is. En goed. Er moet altijd iets te missen overblijven.
Ik kreeg twee tips waar ik wat aan had. Hoewel het er hopelijk niet al te beter van wordt, dat snap ik nu. Dat is het mooie eraan. Stel je voor dat ik mezelf verklaar. Dan kan ik daarna wel inpakken. Afscheid nemen. Baklava eten.
Ik vond het een mooie opleiding en ben nu verliefd op monteren. Dus wie nog een filmpje wil; klop maar aan. Voortaan heet ik: Mojo
