Verderop valt alles eraf
Ik zit op het puntje van de wereld, ouderwetse wereldkaart voor ogen, daar, voorbij de horizon, houdt het op, daar valt alles eraf.
Verderop graast een struisvogelpaar, een bavianenfamilie wandelt de weg op. Een schildpad is druk bezig er juist weer af te komen, van die weg. Die eindeloze weg die hier in een fraaie lus om het schiereiland onder Kaapstad cirkelt, en ik zit naast Joukje aan de passagierskant van de auto, de kant waar bij ons het stuur zit, en ze heeft dus een national parc in haar achtertuin, en overal uitzicht op zee. Overal zee, soms opgejut door golven, soms glad en bedekt met vogels en kano’s en misschien wel dolfijnen onder het wateroppervlak, wat maakt dat je steeds opnieuw wilt kijken, als bij een gokspel, want je weet maar nooit, altijd prijs, uiteindelijk, belooft het water.
