Ei nummer 18

Gisteren had ik een zoombijeenkomst met 35 mensen. Het was verleidelijk om niet meer te luisteren en alleen te kijken naar al die werelden. Al die boekenkasten, ramen, tafels, voorbij sluipende huisgenoten. Daarna belde ik met mijn vader en zette de camera op ‘de andere kant’, waarna ik hem op een tocht door de boot nam. Ik heb uiteindelijk boontjes met hem gesneden, maar voor die in de pan gingen werd er bij hem aangebeld: de buurvrouw met eten.
Daarnet kocht ik bij de bakker paaseitjes die we in de tuin van mijn schoonmoeder gaan verstoppen, dan heeft zij ook iets te zien als ze door haar raamscherm kijkt. Het echte beleven zit in je hoofd, wat dat betreft lijkt deze tijd veel op schrijven.

Dit is de opdracht: schrijf een verhaal over iemand die een ei vindt en zich afvraagt hoe het daar komt.

Wil je feedback op je ei-tekst? Stuur me je verhaal, max 750 woorden.
De beste tekst maakt kans op een gesigneerd nieuw boek (Beste broers heet het, komt heus binnenkort uit)

Vergelijkbare berichten

  • Dinsdagmorgen

    De ene had pijn in zijn voet vannacht. Een vakkundig aangelegde sok hielp. De andere moest hoognodig koprollen oefenen, terwijl hij dat dus al heel goed kan – jammer van die bedrand, steeds. Nu zit ik omringd door jongetjes te schrijven. Woek weet wel waarover. ‘Er waren eens een paar tandenstokers, schrijf daar maar over…

  • Sportsokken

    Woek heeft al een maand vakantie en als je vraagt hoe hij dat vindt steekt hij zijn voeten en zijn handen tegelijk in de lucht: vier duimen. Vandaag fietsen we naar Noord waar hij een sportkamp van drie dagen gaat doen. Met voetballen en hockey en trefbal. Hij zit te glunderen in de kleedkamer want…

  • Het nieuwe nastreven

    Gisteren was ik bij mijn vader omdat hij een nieuwe koelkast kreeg. Natuurlijk kwamen ze later dan ze zeiden, dus we hadden tijd om in de woest verwilderde tuin een haring te eten, en de wat zachte paprika ook maar meteen, want misschien moest die nieuwe wel 24 uur zonder stroom vanwege het veilig terugklotsen…

  • Moederhart

    Hij ging voor het eerst naar de middelbare school vandaag, mijn Milo, mijn jongste, het kind dat te vroeg geboren werd. Vanmorgen reed ik met hem mee tot halverwege het Vondelpark. Dat had hij niet speciaal nodig, maar ik wel. Dwars door de stad gingen we, want zo is dat sinds ik in het centrum…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.