Terugkeer naar het festival. Dag 1
Het festival is al halverwege, maar voor mij begint het vandaag. Theaterfestival Boulevard: eerder was ik hier festivalschrijver, dit keer mag ik ook gesprekken leiden.
Direct uit het station fiets ik op mijn ov-fiets langs de lange rij bij de Bossche bollen, rechtdoor, het hart van de stad in. Door de koopgoot, langs het plein – daar hou ik even in. Mijn adem vooral: Theater aan de Parade is voor de helft gesloopt. Er staan ook geen bomen meer, dus het licht is er vreemd. Een plein als een bouwplaats waar mensen met hun rug naar de ravage koffies en tosti’s naar binnen werken. Wat je niet ziet bestaat niet.
Ik fiets verder, begin op onbekend terrein te komen. Het Zuiderpark, daar zag ik alleen de randen van. Ik volg de vlaggen in de verte en dan lopen daar opeens Karin en Yell, fotografe en vormgeefster, alsof ze hier elke dag lopen, elke dag op weg naar hun festival.
Ik stap van mijn fiets, krijg een pasje om mijn nek en een stapeltje bonnen. Zo’n tien minuten later eet ik backstage een wit bolletje met fruithagel.
Dit is dag 1. Dit mooie festival heeft haar kloppende hart zomaar ergens anders gestopt, in een park, waar nog wèl bomen staan. Een beetje geheim. Hier is het groener en ruimer, en wat onbestemd – zoals dat hoort bij kunst. We weten het niet, dus we maken er wat van. Het is aantrekkelijk, opwindend. Want als íedereen zou weten hoe het hier is, lag er binnen de kortste keren meer friet dan gras op de grond. Nog niet. Hier is het de dag vóór je verjaardag, hier kun je nog zomaar, in zo’n tentje, het geluk tegen het lijf lopen.
