Dat we mensen maken
Soms denk ik: waar komt hij nou weer vandaan. Dat jongetje dat daar vol ijver boekenloopt. En dan denk ik; oh ja, uit mij. Alsof dát zo logisch is.
Vergelijkbare berichten
Bal met tandjes
Het is tandartsendag vandaag en ik zit met Aran in de wachtkamer. Milo is niet mee, omdat we ook nog naar een trouwerij én het boekenbal gaan. Eigenlijk is het mijn Milodag, maar ik zag dat vanmorgen, zo heel vroeg, zes uur, dat je wakker wordt en denkt, nee niet NU al wakker zijn –…
Haren hoeden
‘Een kattenbak, van die plastic zakken, grit – niet te goedkoop, dat stinkt erger – en oh ja, doe er ook maar poezenbandjes bij.’ Nooit gedacht dat ik nog eens een poezenuitzet zou kopen. Dankzij mijn verleden als kraker en algemeen armoedzaaier bestonden vroegere kattentoiletten uit oude verfbakken, en grit? Bij een woonwagen heb je…
Van die veranderingen in kinderen die je na tien dagen opmerkt
Aran is nog knapper geworden (en heet hij niet meer Woek). Milo roept ‘broccoli’ bij wijze van grap en daar lachen we heel hard om. Aran zegt dat hij best naar een ‘onbewoond eiheiland’ wil verhuizen, maar wel met zijn familie. Er worden zelf boterhammen gesmeerd, tenzij het een verrassingsbordje is want dan moet Aran…
Over schrijvende handen en ochtendmailtjes
Er zijn steeds nieuwe dingen waar ik niet over schrijf. Waarschijnlijk omdat het al zoveel tijd kost om erover na te denken. Ik ben al niet zo goed in snelle openbare meningen (wat mij een uitstekend columnist maakt, maar dat terzijde) ik heb ook gewoon veel aan mijn hoofd. Zo schrijf ik niet over dat…
Fietst de ochtend in
Ouder worden is schillen van jezelf pellen. Soms kost dat kracht, soms vallen ze er gewoon af. Een film van je hoofd op groot scherm; dat je je eigen rimpels ziet, opeens -maar daar doorheen nog steeds jezelf, gelukkig, dat heb ik met ouder wordende vrienden trouwens ook: ze zitten er altijd nog in, in…
