Uitzicht
We fietsten naar het sportkamp van Woek in Amsterdam Noord en ik werd verrast door het groen en het water.
‘Wat mooi is het hier,’ zei ik tegen Woek die riep dat ik verkeerd reed want hij had de controle over de telefoon-route-navigatie.
Hij stuurde me links, toen weer rechts, toen meteen weer links. Een beetje als die rit die ik ooit met Merijn maakte naar Toneelgroep de Appel in een taxi van een hyperzenuwachtige Turk die als in een slapstick per direct het stuur omgooide als zijn binnenboordcomputer dat zei. En dát deed me weer denken aan onze buurman Tyrone die gisteren vertelde dat hij voice-overs deed. Vooral Duitse. ‘Ken je Walter, van de Tomtom? Dat ben ik.’
‘Geef maar,’ zei ik iets te bits tegen Woek toen hij me de bosjes in wilde sturen en ik zwabberde voort met de telefoon in mijn hand.
Het duurde even maar toen waren we weer op koers.
‘Wil jij weer?’ Ik stak de telefoon naar achteren.
‘Nee,’ zei mijn zesjarige zoon, ‘ik zit nu van het uitzicht te genieten.’
