Vrij zwemmen

Er stond zo’n lijstje in mijn agenda met nog te schrijven dingen, en weliswaar bovenaan maar toch een beetje onderin mijn bewustzijn stond het uitzoekwerk. Niet het schrijven, want dat is leuk, maar het ordenen, het bij elkaar vegen, het me ergeren aan het feit dat ik weet dat ik het heb, maar niet weet waar. Ik was kordaat. Ik was daadkrachtig. Ik ordende eerst, schreef ook nog de column en dat andere stukje plus een mail. Nu is het pas twee uur en heb ik mijn lijstje af. Mag ik eindelijk voor mezelf. Voelt als ijsjes terwijl het nog niet eens weekend is -als ik tenminste heel erg van ijsjes zou houden.

Vergelijkbare berichten

  • Later

    Schreef ik het eerder? Ik moet eraan denken als de moeheid in de vorm van tranen langs mijn wangen glijdt terwijl ik op de fiets naar de studio rij. Milo, die nog elke nacht uit zijn bedje klimt om naar ‘het grote bed’ te stiefelen. Die zijn koude beentjes tegen me aanduwt, ‘mama’ mompelt en dan heel diep…

  • Terwijl het jaar

      zacht ronkend aanslaat, staar ik nog even in de mist, vulpen in de aanslag. Wat ben ik er voor één, een kinderboekenmaakster, een all-rounder, een eeuwige kameleon (- of is dat met zichzelf in tegenspraak; iets als de voorspelbare toverbal). Ik denk aan de rovers in het leven van Stan en of die in het echte leven…

  • Voorbereiding

    Aran nam de foto’s voor bij mijn column in de eerste Dagkrant. We deden drie rondes, de tweede was het beste, hoewel hij mijn lippenstift maar raar vond. Ik vind vooral dat ik nogal zoet kijk, maar misschien komt dat omdat ik naar hem keek. We moesten zorgen dat de wasmand niet in beeld kwam….

  • The making of

    Daar gingen ze, de superrovers. Ik er achteraan hollen en gillen en springen en met mijn armen zwaaien. Ze hadden me zelfs op een gegeven moment omsingeld (gelukkig had ik mijn roverslaarzen aan). Er was een Kluitmanhulpteam bestaande uit cameraman Otto en Martine. Roversouders en lieve vriendinnen kwamen helpen met het aanbrengen van gruwelijke littekens,…

  • Kinderboekenbal 2026 en de papieren helden

    ‘Opeens geef je schrijfadvies,’ Marcel rolde met zijn ogen. ‘Ik wil dat je stukjes schrijft op je blog.’ Hij kan wat dwingend zijn, die leuke schrijver van steeds engere boeken. Schrijven over het kinderboekenbal bedoelde hij dus, waar ik in mijn signaalrode jurk rondfladderde. Ik was er blij, het zaalprogramma was ontroerend mooi, met het…

  • Terug

    Ik haal de plakkertjes met ‘Tram 9 Zwarte Pad’ en ‘Binnenstebuiten 3D’ uit mijn agenda. Dat was de vakantieplanning. Vandaag maar weer eens wat schrijven. Met een warme chocomel erbij.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.