De rovers komen!

We maken het Roverslied voor bij het Roversboek.
Of eigenlijk; het lied is er al. Ik heb het verzonnen met de drie akkoorden die ik ken en de melodie kwam vanzelf.
Belangrijkste voorwaarde: je moet erbij kunnen stampen.
Jaap speelt de akkoorden (en verzint er wat betere bij) en ik zing.
Het werkt!
Nu nog een studio en fantaseren hoe het uiteindelijk gaat klinken.
Ik stel me een mannenkoor voor dat meebrult, maar volgens Jaap kunnen we dat koor zelf: ‘dan dubbelen we ons gewoon’.
Plus nog een diepe mannenstem.
Die ken ik wel, die stem. Ik kan alleen niet zo snel een opname van m vinden. Jullie wel?
En mocht je zelf mee willen zingen: hoe meer rovers hoe meer vreugd!

de_billen_copy1

Vergelijkbare berichten

  • Heler

    Mijn fysiotherapeut is een wonderman. Hij repareerde mijn rug door aan mijn heup te trekken -dat was best eng, maar wat werkt mag eng zijn- en hij is er nu van overtuigd dat die schouder die het al honderd jaar niet meer doet, toch nog te fixen is. Er zijn niet veel mensen die goed…

  • Hortsj

    Toen ik nog klein was en droomde van paardrijles, droomde ik ook dat ik het al kon. Ik zat op een ongezadeld gevlekt paardje en we reden zo hard mogelijk door een nooit eindigend veld. Dan juichte ik. De high desert herkende ik later als de plek van mijn dromen. In het echt is het…

  • Dioraphte Literatour Prijs

    1 minuut voor ik op de radio mocht viel Milo van de trap van de stuurhut. Grote boink, hard gehuil, aan de telefoon ondertussen de uitzending waarin bekend gemaakt ging worden dat ik de Dioraphte Literatour Prijs heb gewonnen. Ik tilde Milo van de grond, legde een waterijsje in een doek tegen zijn rap groeiende bult,…

  • Stoeptegel

    Na de Boekenweek voor jongeren, wat een week lang heel veel middelbare scholen betekende, was ik in de klas van Milo. Een verse groep 3, waar kinderen nog grote ogen krijgen als je behalve moeder ook auteur blijkt te zijn. We gingen een verhaal maken, dat had ik Milo en de juf beloofd, ik had…

  • Samenschamen

    ik las een interessant artikel over schaamte en hoe we er steeds minder van schijnen te hebben. Met als voorbeeld stervende mensen die columns schrijven, maar het hadden natuurlijk ook moeders kunnen zijn die een blog bijhouden over hun te vroeg geboren kind. Taboes en ze dan openbaar doorbreken. Er zitten vele, ook minder fraaie…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.