Wollige draken op hun kop
Van tevoren leek het een uitstekend idee. Een dagje op je hoofd staan. Yoga, mijn nieuwe liefde sinds ik geen mannen meer knock-out sla, of tenminste, sinds ik geen aikido en zwaardvechten meer doe. Want dat blijkt dus heel hard werken te zijn, dat geyoga, met kracht, balans, uithoudingsvermogen. Precies de ingrediënten die ik leuk vind en die zo missen bij alle duursporten. Kort en heftig, dat vind ik prettig – waar het sport betreft.
Dus toen ik deze zaterdag plots niet hoefde te werken schreef ik me in. Voor een hele dag, wat een luxe. Maar toen ik gisteren wakker werd, was ik enorm chagrijnig. En na een uur of wat wist ik waardoor: ik had geen zin. Of ingewikkelder: ik had wél zin, maar ik had ook zin in die wollige jongetjes die om me heen zoemden, vrij van school en klaar om de wereld te veroveren. Daar moest ik toch eigenlijk mee op pad, om een draak te verslaan, op zijn minst.
Ik ging naar yoga. De hele dag. We aten lekkere soep tussen de middag en ik leerde heel erg veel over draaien en balans en al die dingen die ik leuk vind. Maar wat ik ook leerde, en ja, dat is een open deur, maar wat heb je aan een open deur als je m niet af en toe in trapt: een leven verandert met kinderen. Dan zitten er opeens jongetjes in je hoofd. Dan wil je wel yoga, maar korte en heftige yoga. En de rest van de dag met wollige jongetjes draken verslaan.
