Tiktak

DoorJowi

12:56, over 10 minuten ga ik koffie maken voor de Schrijversacademiestudenten die om 13:30 binnenstromen. Hoe vaak ik het ook doe, die stuk voor stuk getelde minuten voordat ze voor het eerst samenkomen vind ik altijd spannend. Alsof je weet dat je verliefd gaat worden, maar je weet nog niet hoe, want je hebt hun verhalen nog niet gehoord, nog niet bedacht hoe een stem zich zou kunnen ontwikkelen. Het vermoeden van een doel van een verhaal, van een schrijver, daarvoor moet je eerst even contact hebben gehad.
Ik heb speculaasjes en sinaasappels – moet ik ook nog klaarzetten – ik heb de deadlines voorbereid. Eigenlijk zou ik nu heel graag nog even aan mijn eigen verhaal, in mijn eigen wereld. Vacuümtijd, tussen de momenten in. Ik giet m vol met woorden.

Vergelijkbare berichten

  • Fragmentarisme

    DoorJowi

    Het gesprek ging over het schrijven van een blog en hoeveel je uitlegt over de achterliggende omstandigheden.Ze zei dat mensen die niet wisten over wie het stukje ‘as dinsdag’ ging, het ook niet zouden begrijpen. ‘Ze weten niet dat je moeder geen been meer had, dus dan snappen ze je laatste zin niet.’ Daarna vroeg…

  • Boompje

    DoorJowi

    Koude wind heen = koude wind terug. Warme handschoenen zijn dat alleen als je naast de kachel staat. Het gewone leven wikkelt zich als een grijze slingerplant om me heen en ik heb niet eens tijd om dat blogje te schrijven over waarom ik geen blogjes schreef toen ik vorige week nog in Afrika was…

  • Aan opwinding geen gebrek

    DoorJowi

    ‘DOOD! DOOD!’ Milo roept het vol enthousiasme. De mensen in de ijssalon kijken wat verschrikt om zich heen, maar mijn zoon heeft het over zijn ijsje, dat hij groot vindt. ‘DOOD!’ Hij zegt het nog maar eens. We hebben heel veel goeie gesprekken trouwens. Zoals laatst tijdens die storm. ‘MAMA!’ ‘Ja Milo?’ ‘BOOM! BOEM!’ ‘MAMA!’…

  • Pasta met patatjes

    DoorJowi

    We gaan met de bus naar de jeugdtheater de Krakeling, wat grappig is, want eerst ging ik daar alleen voor werk naartoe. Nu opeens als moeder van een schoolgaand kind. Er zijn van die momenten dat je weet dat je wereld is veranderd. Zenuwachtige kleuters zijn lief, met die wapperende beentjes die niet tot op…

  • En weer terug

    DoorJowi

      De eerste dag dat ik weer in Nederland wakker werd was ik verrast: er zat geen gevoel voor tijd in me. Niet dat ik me daar normaal zo bewust van ben, maar de afwezigheid ervan merkte ik wel: was het drie uur, zeven uur, elf uur? Ik had geen idee. Het gaf niet: de…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.