Stippen
Ik had wel gezien dat mijn vader ’s nachts vier keer had gebeld, maar mijn telefoon stond al uit en ik vermoedde een broekzakbel. Dus toen hij ’s ochtends nog een keer belde nam ik vrolijk op om hem dat te vertellen. Maar het was geen broekzakbel. Hij heeft een beroerte gehad en ligt in het ziekenhuis. Hij hangt scheef naar links. Mond, arm, been. ‘Een klassieke CVA,’ zei de verpleegkundige die het telefoongesprek overnam, want ik verstond mijn vader niet. Een CVA is een herseninfarct met blijvend letsel. Je hebt ook TIA’s, die heeft mijn vader ook gehad, maar die trokken weg.
De vraag is nu, hoeveel letsel.
Deze blog is het gevolg van mijn voornemen om na de dood van mijn moeder, drie maanden geleden, in ieder geval tot eind januari elke drie dagen een bericht te schrijven. Vanuit mezelf (dus niet vanuit boeken schrijven of verhalen promoten ofzo – tenzij het zo uitkomt natuurlijk). Blogs om de tijd bij te houden. Om mijn hoofd te onderzoeken. In het openbaar ja, blijkbaar wil ik dat. Dus nu schrijf ik dit ook. En nu weten jullie dat dus ook. Kunnen we in ieder geval in koor verzuchten wat een berg ellende dit is. Ik kan er bijna niets relativerends op verzinnen. Ben wel blij dat Leo me laatst vertelde dat heftige emoties maximaal 90 seconden te voelen zijn. Ik zwem dapper door die branding.
En misschien nog dit: mijn vriendin Lon stuurde me een berichtje dat er workshops ‘porselein stippen’ bestaan. In de reclametekst voor die workshop stond ook dat het zo heerlijk rustgevend is, stippen zetten. Daarna hoorde ze pas van mijn vader, dus toen schrok ze. Maar ik vond het troostgevend. Dat de wereld vergeven is van dat soort workshops. En dat er ook beroertes zijn. Dat er mensen doodgaan, dat kinderen leren lezen en heel trots kijken als ze ‘raar’ en ‘nu’ hebben ontcijferd. Ik ga me misschien inschrijven.
