HuppelBonk
niet dat ik ooit ziek ben, maar soms heb ik opeens voorhoofdsholte ontsteking. Het begon gisteren op de terugweg met Milo van de Albert Heijn en hij was op zijn eigen fiets met zijwieltjes, heel echt op straat, maar hij reed tegen de stoeprand op de heenweg en viel en op de terugweg waaide het en toen begon hij te huilen omdat hij de rem niet meer wist. Met zijn fietsje steeds zo dicht tegen mijn gietijzeren volbeladen Azormonster, dat we steeds bijna samen omvielen. In het zicht van de boot begon mijn hoofd te bonken en sindsdien, als ik opsta of mijn schoenen wil aantrekken, knallen de knikkers massaal tegen mijn voorhoofd. En dan trek ik als vanzelf mijn wenkbrauwen op, misschien omdat ik bang ben dat ze anders uit mijn ogen rollen en dan heb ik geen knikkers meer.
Samenhangend wil het hier op de studio dan ook niet worden. Ik dwaal van verhaal naar verhaal. Knabbel aan stukjes tekst, probeer me te herinneren waar dat verhaal ook alweer naartoe ging. Dit is ook vakantie. Best goeie vakantie eigenlijk. Want als je maar lang genoeg knabbelt. En verder niks hoeft. Net als bij een kater, dat je weet dat je alleen tussen de mistige lijntjes kunt lopen.
Zolang ik er maar geen huppeltjes bij maak.
