Ufo

We waren natuurlijk de Brooklyn Bridge over gewandeld, omgeven door nogal veel andere toeristen. Maar het mooie van Manhattan: dat water, die lucht. Daar stond niemand, dus daar konden we allemaal naar hartelust naar kijken.
Toen Brooklyn en een busrit door de streng Joodse wijk, waar mannen liepen met krullen langs hun gezicht en dat niet alleen, ze hadden ook harige hoog gerande hoeden op, die als net gelande dikke ufo’s op hun hoofden wiegden. De vrouwen er iets achter, met pruiken en hoofddoeken en lange rokken die allemaal in dezelfde winkel waren gekocht. En ik dacht: wat moet het fijn zijn om, als je er zo uitziet, in deze wijk te wonen. Waar iedereen er zo uitziet. Waardoor je in de meerderheid bent. Waardoor je je wereldbeeld kunt baseren op jezelf. Waardoor niet jij raar bent, maar de rest. De ufo- en pruiklozen.
En daarna vroeg ik me af of ‘fijn’ het goede woord was, maar toen arriveerde de bus al in Hipsterville: Williamsburg. Daar zag iedereen er weer heel anders uit, dat was de mode.

Vergelijkbare berichten

  • Nog even dit

    Als je Woek vraagt of hij komt eten en hij kijkt net tv, dan zegt hij altijd: ‘nog éven dit kijken.’ Alsof er precies op dat moment iets heel spannends te zien is, een soort miniverhaal dat tot een zinderend einde moet, voordat de tv uit kan. Het duurt meestal maar een paar minuten, daarna…

  • Zon met een wolkje

    Er liep een mevrouw met een rollator langs die op het plein in de zon ging zitten. Op haar terugweg kwam ze langs mijn verse koffie, dus die bood ik haar aan. Ze keek een tikje achterdochtig, maar kwam wel zitten. De wind stak net op, dus helemaal paradijselijk was het niet, maar Milo scharrelde…

  • DE BEURS

    We rijden door ondergelopen Lake District als de telefoon gaat. Een nummer uit Amsterdam. Ik herken het nummer, maar vaag. We zijn net bezig met haarspeldbochtjes naar links. Vlakbij het hotel gaat de telefoon weer. Het is het Letterenfonds. IK HEB DE BEURS GEKREGEN. Tussen de schapen in een drassig weiland praat ik over verhalen en internet, over beelden…

  • Zwemvestjes

    Onze vroegere bootbuurman zei altijd: ‘Er zijn katten die het snappen, en katten die het niet snappen. De meeste bootkatten snappen het.’ Wij hadden er eerst eentje die het snapte en toen eentje die het niet snapte. Die is op tijd naar veiliger grond verhuisd. Vanmorgen dreef er een dode kat naast de boot. We…

  • Mot

    Keelpijn, wat eerst een mugje was, zat vanmorgen als een volgroeide mot in mijn keel. Op zo’n moment ben ik zo blij dat ik geen opera zing. Zolang ik hersenen heb kan ik schrijven. En als ik op de radio moet, nou ja, dan fluister ik desnoods. Ik kan heel goed hees fluisteren. Vroeger had ik een…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.