Stroopwafels
Naast mij staat een verkouden maar vooral toch ook schoolziek Woekje, die wilde vanmorgen niet uit bed. Vandaag bereikt het pre-vertrekken een hoogtepunt (in hem). Nu gaat hij dus mee stroopwafels kopen voor Gregory, laptop halen op de studio, mijn tas mag hij ook helpen pakken. Maar dat wil hij niet.
Vannacht lag ik te denken aan het razen van de wereld en waarom ik zo van vertrekken hou. Het markeert momenten in tijd. Momenten die je anders achteloos voorbij zou stuiven.
Je hoeft niet ver, wel af en toe weg. Dan kun je beter kijken.
Ik verzamelde van binnen alvast wat verhalen die ik wil gaan schrijven, aan die andere kant van de oceaan. In dat mooie New Yorkse licht.
Thuis houden de jongetjes de wacht.
