Kast
‘Zijn ze bang voor de computer? Ik pak hun beide handen en ram ermee op het toetsenbord. Kijk, zeg ik dan, niks kapot.’
Die uitspraak maakte indruk destijds, toen ik een stuk schreef over computerangstigen (een uitstervend soort?) en een leraar interviewde.
Nadat mijn website wegens hackers en andere boven onbereikbaar werd, voelde ik bij mezelf ook opeens zo’n achterdocht. Alsof onbekenden aan mijn sokken snuffelden, gluurders in mijn hemd. Er was misschien niks echt kapot, maar ik vertrouwde t toch niet.
Dus het duurde even voordat er een nieuw stukje kwam. Dat is dit. Ik ben er weer. Hij doet t weer.
Weet je wat, ik plak er een foto bij. Van mij, bij mijn kast, totaal ontspannen.
