Fietste ik toch nog inwendig mopperend door de Dapperstraat. Terwijl ik net yoga had gedaan. Dan verwacht je na afloop op zijn minst een beter humeur. Aanleiding voor de mopper was klein: ik zocht een DHL punt maar werd weggestuurd. Want ‘ja het staat wel op Google maps, maar we zíjn het niet.’ Niet erg niet erg, lachte ik, liegbeest dat ik ben.
Het was ook iets met de komende vakantie. Met dat gerégel. Dat ik ging filmen op maandag maar ook met Aran naar Cinekid en een afspraak over een klus en alles even ‘we zien wellerig.’. Dat ik die ene jongen nog steeds niet te pakken had voor dat ándere interview en oh ja, nóg een deadline, niet echt vergeten, maar misschien toch net iets te lang niet aan gedacht. Dan zie ik mezelf met zo’n hockeystick en van die kleine pilonnetjes en dan er tussendoor slalommen, op skates, die weer op stelten staan, met een blinddoek.
Soms wil ik heel veel geld en geen werk. Omdat ik denk dat dat heel veel geregel zou schelen. Maar meestal word ik heel onrustig van geen werk.
Vergelijkbare berichten
Rovers zonder boek
Oioi Havo 3, dat was even schrikken. Niemand las, niemand hield van verhalen en zelfs de lieve meisjes vooraan kwamen niet boven het lawaai uit. Maar ik leerde van ze, dat dan weer wel. Ik leerde dat ze van beeld houden, maar zelfs daar niet echt naar een verhaal kijken. Dus gingen we beelden raden….
Blaadjes branden
De blote kuiten van de vorige foto begonnen me een beetje tegen te staan, dus dit stukje is geschreven uit eigenbelang. Maar het gaat over mijn moeder. Over mijn moeders bankje, waar we gisteren wat gingkoblaadjes aan toevoegden. Wat niet mag, dus ik noem geen namen en ook geen locaties. Maar ik ben wel heel…
Kattenbakboot
Onze poes Broccoli plast hardnekkig het tapijt onder, dus gisteren waren we in wind en regen naar de dierenarts. ‘Haar ademhaling gaat net zo snel als haar hart,’ zei ze. Wat ik een mooie zin vond omdat je meteen begrijpt wat ze bedoelt, terwijl het net zo goed lekker yoga-traag zou kunnen zijn. De dierenarts…
Hoe auto te rijden
Ik bel mijn vader na het paleis in Fontainebleau. De jongens zitten in het park bij te komen van alle wandtapijten, ik wil nog even lopen. Na twee rondjes bellen neemt hij op, hij verstaat me niet, zegt hij. ‘Je moet de hoorn tegen je oor doen,’ antwoord ik. Ons altijd terugkerende refrein. ‘Ik hoor…
