Och het was zo fijn op de berg van Anna en haar familie.
Maar verstandig als we zijn keren we één dag voor het vliegen terug naar Madrid, om niet teveel tegelijk te reizen.
Misschien hadden we ook nog iets met halverwege kamperen moeten verzinnen, want Milo slaat aan na drie uur rijden. Dan moeten we nog een uurtje of twee.
Gelukkig laat hij tussen het gillen door merken dat zijn taal enorm vooruit is gegaan: MIJ!!! AUTOE! MIJ!
Das toch een zin met drie woorden.
Het leven is opgedeeld in allemaal totaal verschillende brokjes deze maand. Veel schoolbezoeken, soms een pabo, dan opeens een schaaktoernooi of een (geweldige) eerste dag van een podcastcursus. Ik hou het bij door heel veel in mijn agenda te kijken. Niet omdat ik niet weet wat er komt, maar omdat het iets geruststellends heeft om…
Ben, terwijl ik dit schrijf, benieuwd hoe vaak ‘woorden’ de werktitel van een stukje is geweest en of deze blijft. Ik was in het Zonnehuis, bij de opnames van de documentaire van Frans Weisz, waar ik de tekst voor schreef. En dat was meer dan een voice-over alleen, hoewel ik zo’n diepe mannenstem die mijn…
Vandaag komt er een boek met verhalen over moeders uit. Ze pakken het groots aan, want er schreven ook bekende Nederlanders aan mee. De presentatie is vanavond, maar dan ben ik er niet, want dan zit ik in het ziekenhuis. Aan het bed van mijn moeder. Hoop ik. Terwijl ik dit schrijf snijden ze in…
Sinds de geboorte van Milo schrijf ik een column in Kleine Maatjes, een prematurenclubblad. De vorige keer zei ik tegen Barbera, die het blad runt, dat het misschien wel klaar is; Milo gaat goed. We gaan dat prematurenschap zo onderhand maar eens achter ons laten. Ze drong aan om nog even door te gaan, omdat je, als…
‘DOOD! DOOD!’ Milo roept het vol enthousiasme. De mensen in de ijssalon kijken wat verschrikt om zich heen, maar mijn zoon heeft het over zijn ijsje, dat hij groot vindt. ‘DOOD!’ Hij zegt het nog maar eens. We hebben heel veel goeie gesprekken trouwens. Zoals laatst tijdens die storm. ‘MAMA!’ ‘Ja Milo?’ ‘BOOM! BOEM!’ ‘MAMA!’…
Och, ze lag zo te stralen, mijn moeder. Op die plek waar nachtmerries wonen, de pacu, de post anesthesia care unit, waar ze de hele nacht moest blijven, want een hemipelvectomie doen ze maar één keer per jaar. Meer kan er van een mens niet af. We mochten met twee naar binnen, mijn vader en…