Japan
En toen was ik er alweer geweest. Alleen dat feit wil mijn hoofd (jetlag en al) niet helemaal bevatten. Japan, die betonblokken van nooit eindigend Tokyo, dat sierlijke Takayama, de aardbeving, de vissen (al die vissen, in parken, als voedsel), dat al die zaken tegelijkertijd met het hier en nu bestaan. Het zijn het soort dingen waar iedere reiziger zich over verbaast, dat weet ik wel, maar daar is een reden voor. Het is een geruststellend én verbijsterend feit dat we synchroon bestaan. Het betekent dat een mens heel veel levens op heel veel plekken kan leven. We zijn vrijer dan we begrijpen. En dat is verbijsterend om precies diezelfde reden. De Japanreis is nu voorbij, het was heel prachtig. Nu eerst mijn boek en terugdromen. En me alsmaar, alsmaar, verbazen.
