Paf
En opeens ben ik er weer. In de boot, tussen de was, naast de kinderen, vol plannen.
Maar morgen pas, want straks nog even naar het OLVG voor een check-up voor Milo. Ik dacht nog toen we vanmorgen over de ringweg van Madrid reden: wat onwaarschijnlijk dat we vanavond in het Amsterdamse OLVG zitten.
Van die zinnen die alle reizigers vroeg of laat voor zich uit mompelen. Gut, nu zijn we nog op Torremelinos, in Bagdad, nu knettert dat Noorderlicht nog in mijn ogen, straks lopen we Amsterdams te wezen tussen de Amsterdammers.
Onwaarschijnlijk, maar stap in een vliegtuig en drie peuterbuitelingen later ben je er.
Er is maar één conclusie mogelijk: Magie bestaat.
