Op pad!
Eén van de wieltjes van de dikke Samsonite koffer is een soort van afgebroken, maar nog niet zó overtuigend dat ik de koffer niet gebruik. Het is ook maar een achterwieltje, het gewicht komt op de twee voorste, zo stel ik mezelf gerust, dat moet ie kunnen.
Bovendien gaat hij op de terugweg een stuk leger zijn, of ja, ik stop er een Shoebill in, als dat gaat, want die beesten zijn minstens 1.50, schijnt. Maar vriendelijk! Kijk maar:
In mijn hoofd holt ondertussen zo’n to do lijstje rond als een overprikkelde pup, die steeds opnieuw in steeds dezelfde hoeken blijft snuffelen op zoek naar iets wat ik vergeet. Maar op het lijstje dat ik schreef (ik vertrouw die pup niet) is alles doorgestreept. En doorgestreept betekent: binnenboord. Op zijn minst: mijn visum, malariapillen, paspoort. Dat zijn toch wel de basics.
Vanaf hier wil ik een paar uur overslaan. En dan naar het moment dat we opstijgen. Ik hou heel erg van opstijgen, namelijk.
Maar eerst die koffer met t zielige wieltje in de buik van een Boeing duwen, en – vast nog veel ingewikkelder- afscheid nemen van mijn jongetjes.
En dan tien dagen Oeganda. Met Joukje.
