Boodschappenlijstjes

Ik zit in bed met een das om en ik stink naar diesel. We moesten diesel tanken voor de verwarming dus kwam er een bunkerboot langszij en verkouden of niet, stak ik daarnet een nozzel in een gat in de boot. Daar zwom vervolgens 1000 liter doorheen, zo de buik in. Dat is wat fijn is aan wonen op een schip: dat je je ‘huis’ kunt voederen.
Het in bed liggen is preventief: de griep loert en als ik nu stillig, gaat ie misschien wel weg. Bovendien past dat dan heel goed bij die lieve tip die ik regelmatig krijg: ‘neem de tijd’. Al weet ik dan steeds niet waar ik die tijd mee naartoe moet nemen.
‘De tijd nemen’ klinkt als nadenken, koesteren zelfs, maar mijn verdriet – ik vermoed een bondje met die griep – laat zich niet goed bedenken. Mijn verdriet slaat toe als ik even niet oplet.
Gisteren zei mijn vader: ‘Wil je kijken of er nog jassen zijn die jou passen. Helbertijn had een hele collectie.’
Er waren er twee die pasten. De ene een regenjas, de andere iets onduidelijker van functie, maar mooi schemerblauw, met een subtiel lijntje. Ik trok hem aan en vond in de jaszak een boodschappenlijstje. Heel kort.
Koffie
Yoghurt
Haring 4
Meteen kneep mijn keel dicht, miste ik mijn moeder zo ontzettend. Omdat die haring op was, de yoghurt ook, de koffie, zeker sinds de nadagen, allang opgedronken. En dat schrijf ik, maar dat is niet precies genoeg. Ik moest huilen omdat haar hand nooit meer boodschappenlijstjes zal krabbelen, het verdwenen alledaagse ervan. Dat er geen plek meer is waar mijn moeder met mijn vader woont. Waar je naartoe kunt gaan. Dat ik haar jas nu ga dragen, geen cadeau van haar, maar een huls waar zij niet meer in past. Omdat ze niks meer op kan vullen. 
Wat nou de tijd nemen. Die tijd, die is er helemaal niet meer.