Buigen

Ik sta achteraan en het is al best warm. Natasja vond het niks, ik wel. Er is iets met die warmte, met yoga, met die concentratie, een uur lang. Niet dat het me lukt, vooral vandaag niet, mijn gedachtes als belletjes in een glas water, dat stil en sereen zou moeten zijn.
Jammer dat er stinkende types tussen zitten, en – vooroordeel om zeep – dat zijn meestal geen mannen, maar vlotte studentes met zo weinig aan dat ze ook geen vies shirtje de schuld kunnen geven – die hebben vast ook belletjes, ergens anders.
Daar moet ik dus NIET aan denken. Hoofd leeg. We gaan bijna beginnen. De juf komt binnen en spreekt Engels terwijl ze niet Engels is, en al die andere mensen hier bij mij in die ruimte – het is best vol, zijn vast ook niet Engels, of één misschien, dat is dan fijn, dan kan die het ook volgen. Stickers op de grond geven aan waar de hoek van je mat moet. Als ik mijn arm strek kan ik het been van belletje aaien.
Ik heb aan één stuk door geslapen vannacht, dat is goed nieuws. Daarvoor reed ik door de avond met de auto uit Tilburg terug en dat klinkt heel eenvoudig, maar ik vind dat best spannend. Het lukte, ik kwam heelhuids terug in Amsterdam, en de voorstelling die ik had gezien was ook al de moeite waard. Dus ik wil het, deze yogazweetles om negen uur ’s ochtends. Je mag, zegt de juf ondertussen, de les opdragen aan iets waar je dankbaar voor bent. Daar ben ik een beetje allergisch voor, voor iets aan iets opdragen. Het klinkt zo wee, maar nog voor ik kan krabben weet mijn lijf het al: ik ben dankbaar voor het leven. Dat heeft vast met Tilburg te maken, in de nacht in de regen zo snel zo hard -want ik mag het dan eng vinden ik kan het niet laten toch iets te hard te rijden. Dankbaarheid omdat ik bang was, ze schurken samen in een hokje. Hoe dankbaarder hoe banger je bent geweest. Zou dat een werkbare theorie zijn? Op zijn minst een verhaal waard. Misschien even proberen, straks, als we hier voldoende opgerekt zijn. En dan ook echt onderzoeken hè, die angst, niet alleen dat blije, ook kwetsbaar durven zijn, daar ben ik dan weer helemaal niet dankbaar voor, voor kwetsbaarheid, klopt mijn theorie dan nog wel? Hup Jowi, roept de juf in mijn hoofd. Buigen.