Telefoon Weg

Gisteren werd ik gezakkenrold. Ik stapte net uit de tram en het viel me al op dat de man voor mij niet uitcheckte. Hij liep zonder bliepje door de tramklapdeurtjes. Niet dat ik daar veel van vond, het viel me gewoon op. Zodra hij de laatste stap uit de tram had genomen bleef hij staan en blokkeerde de uitgang. Ik zei ‘excuse me’ (hij had een Amsterdamtoeristenmuts, dan ga je ervan uit dat iemand toerist is) en hij stapte traag opzij, zonder naar me te kijken. Daar was ook al iets geks mee, met eerst stilstaan en dan zo traag opzij stappen. We waren bij het Roelof Hartplein, niet bij het Rijksmuseum ofzo, het kon niet zo zijn dat hij aan de grond werd genageld door het prachtige uitzicht.
Verslaving of intuïtie; zodra ik buiten stond voelde ik in mijn jaszak en -zak!- telefoon weg. Ik keek naar de man, toen naar zijn handlanger. Want die had mijn telefoon vast. In een paar stappen was ik bij hem, rukte mijn telefoon uit zijn hand, siste ‘asshole’ (het voelde alsof ik in een film zat, omdat je allemaal dingen doet die je nog nooit hebt verzonnen, maar blijkbaar dus doet in zo’n situatie), ik zei nog eens ‘asshole’ en gaf hem een fikse zet. Ik zei: ‘Ik ga nu de politie bellen en volg jou net zo lang tot ze er zijn.’ Theatraal begon ik op mijn telefoon te drukken. Niet dat daar een sneltoets politie zit, maar de man begon voor de zekerheid op een drafje over te steken. Ik liep hem achterna, hij ging toevallig mijn richting uit. Want, dat was ook nog zoiets, ik liep dus met behoorlijk veel geld op zak, want ik ging net via marktplaats een nieuwe fiets kopen, vandaar die tram.
Een trage achtervolging volgde, ik met die telefoon aan mijn oor alsof ik contact had, wijzend op die man, ja die moet je hebben, dat is de dief, zijn drafje ging over in galop, hij had ook al zo’n ‘Amsterdam’ muts, met een dansend kwastje. Waar zijn handlanger gebleven was weet ik niet. Zeer tot mijn tevredenheid kwam een hartslag later toevallig net een politiemotor met sirenes aanscheuren. Ik hoop dat de dief van schrik door zijn hoefjes zakte, eventjes dan toch.

De rest van de dag, wat zeg ik, nu nog steeds, voelde ik de opwinding van dit bijna-drama. Net iets vaker dan normaal even die sticker achterop aaien. Telefoon bijna Weg.