Het project: om te zien wat er gebeurt als je de tijd bijhoudt
Ik was er even stil van. Sterker nog, dat ben ik nog steeds. Het deel dat mijn moeder mist is een kind in een trein dat uit het raampje kijkt. Je hoopt dat ze de wolken ziet, maar misschien ziet ze wel niks. Af en toe werpt ze een blik de coupé in, of ze al terugkomt, mama.
Maar ze komt niet.
Een ander deel van mij is strijdlustig. Goed geconcentreerd, zin in nieuwe projecten. Ik rond Beste broers af, zag al een schets van de cover die ik mooi vind. Ik wil eigenlijk alleen maar fictie schrijven, want in fictie voel ik me thuis. En dat betekent, als een soort bijlijn, ook hier weer meer schrijven. Elke drie dagen, in ieder geval tot het einde van het jaar. Dat is mijn Project.
Kijken wat het kind ziet. Als het geen wolken zijn.
