Hakken

Er lag een oude mango, dus we gingen een smoothie maken. Dat hadden we zonder die mango ook wel gedaan; Milo en ik vinden het leuk om te hakken, namelijk.
Milo op het aanrecht, mango ernaast. Ik mepte een glas van het aanrecht, het viel met een knal aan stukken. Zieke Edwin uit zijn bed, die het glas van zijn kant opveegde, want de keuken is smal en was bezaaid met glassplinters.
We kozen bananen, bevroren en niet bevroren. Ik deed net het kapotte glas in een kartonnen bakje, toen er weer een knal klonk: de grote glazen kan van de blender stuk. Dat was een heleboel meer glas. Dit keer een keihard huilende Milo ook, want dat doet hij als hij schrikt; dan wordt hij boos en (een tijdje) ontroostbaar.
Ik tilde hem voorzichtig van het aanrecht, hij holde naar boven naar de stuurhut om daar uit te huilen. Huilen met uitzicht op golven, het leek me gezien de omstandigheden een goeie keuze. Edwin wéér uit bed, ravage opgeruimd.
Toen hadden we dus een missie.
Op zondag, in de storm, met zijn vieren. Met een zieke, eentje die het huilen achter zich had gelaten, eentje die liever op een schermpje had gezeten (maar ja), en eentje die vond dat we moesten gaan. We hebben in alle ernst een nieuwe uitgezocht. De mango stond nog klaar. Wat bleek bij thuiskomst: hij deed het. Misschien nog wel beter.