Vakantie met de dood

We zijn in Harderwijk, ik en de jongetjes. Ik denk dat het de eerste vakantie is in bijna een jaar. De laatste keer was Schotland, toen overleed mijn oom en vlak daarna mijn moeder. Misschien dat de dood met de vakantie danst, want gisteren was ik eerst nog bij de crematie van de moeder van Anna.  Meteen daarna reed ik door naar hier. Met onderweg de podcast van Plots in mijn oren. Over de man die stenen op auto’s gooide en uiteindelijk zelfmoord pleegde. Die dood, vertelde ik mezelf, is iets wat erbij hoort. We drukken hem weg, als het minste favoriete gerecht op de kaart, de zuurkool waar we kaviaar zouden willen, en, als dat niet kan, patat.
Tijdens de mooie dienst in de Duif zei iemand iets over ‘gouden lijntjes’. Gouden lijntjes met de doden, waar ze ook zijn. Waar je ook wilt geloven dat ze zijn. Had ik eerder gehoord, dat van die lijntjes, maar opeens kon ik het me voorstellen. Voor het eerst. Dat de fysieke pijn, die angstige misselijkheid waarmee ik mijn moeder mis, gepaard kan gaan met een gouden lijntje. Dat ze meezweeft met me, als een glimlachende ballon. Nee, geen ballon, dat is te plastisch. Als iets, met een lijntje. Verbonden aan mij. Een gouden, oneindig rekbaar lijntje. Helemaal mee naar Harderwijk, naar een bungalowhuisje uit 1990, met bleekgrijze steentjes en een open haard die ik vanavond ga aansteken, een vaas ervoor met twee nep-orchideeën erin.
Een belofte voor de toekomst, zoals yoga dat is, wat ik deed, via youtube, op een meegebracht matje. Daarna voor het eerst de online meditatie van diezelfde juf, die nog wel Cassandra heet, dus je kunt je afvragen hoeveel ik van haar voorspellingen moet geloven. Maar ze voorspelde vooral ‘dat het uit zou maken’ dat ik meedeed, en verder gaf ze ‘affirmaties’. Ik zat en luisterde naar mooie zinnetjes. Waarvan de helft, net als dat gouden lijntje eerst, als water op vet van me afrolde. Maar één van die affirmaties was: ik waardeer de mensen die dicht bij me zijn. Dat ga ik vandaag een potje doen, besloot ik. Want als er ooit een moment is, dan is het nu, deze regenachtige vakantie in een huisje. Kom ik daarna misschien ook wel toe aan ruimte voor licht in mijn rouw. Zoals een fikkie kan beginnen bij nepbloemen in een bruine vaas voor een open haard die nog niet aan is.