Paradox: het is makkelijker om trots te zijn op dingen die je niet voor je werk doet.
Zoals het bedenken van de Roversvideoclip.
Die gaan we morgen opnemen, met alle rovers uit de buurt (dus mocht je nog een rover hebben en in de buurt zijn).
Maar het helpt natuurlijk ook om trots te zijn als je hulp hebt. Zoals mijn persoonlijke tekenaar Woek, die het verhaal van de clip voor me tekent.
Dit is het begin:
Ik had een stokbrood bij me, misschien dat het daardoor kwam. Het stak half uit mijn rugzak, type canvas/hippe jongen met baardje. De rugzak, niet het stokbrood. Ik liep ermee door het DeLaMar, omdat daar het boek dat ik grotendeels had geschreven, werd gepresenteerd ter ere van vijftien jaar VandenEnde Foundation en vijf jaar DeLaMar. Ik had…
Twee dagen ben ik alleen thuis geweest zonder programma, dus ik fiets met een zware vuilniszak over straat. Twee dagen lang heb ik zacht zoemend opgeruimd, gesorteerd en weggegooid. Ik ontdek nu pas dat mijn Amsterdamse Haarlemmerdijk is overnomen door de toeristen en ik schrik ervan. Toeristen die wat tijdzones voorlopen bovendien, waardoor hún oudejaarsavond…
Vandaag is mijn moeder drie jaar geleden overleden. Rond 8 uur vanmorgen was dat. Zul je net zien dat ik dan in de file sta, app ik Joukje. Want het regent en ik moet naar Rotterdam over de natte A4. Het is mijn laatste scholendag van de Kinderboekenweek, die twee weken duurde. Vier klassen 6…
Gisteren stond ik op een steiger in het ruim met mijn vinger bij een lekkage. Een plafondplaat lag op de vloer, een deel van de betimmering ook. Er zat schimmel op. Edwin stond op de dakplaten buiten met een tuinslang. Aan tafel zaten vijf jongetjes die snoep probeerden te maken van een recept uit het…
Toen we in het dok lagen, de derde dag ofzo, stond er opeens een man in de stuurhut. Dat was verder logisch, want in zo’n dok zetten ze een hele grote trap neer (type vliegtuigtrap maar dan wiebeliger – en viezer), en daarmee loop je door tot je boven bent. Het was Antoine, de oude…
Het begon met regen en storm en een wegwaaiende partytent, die we net zo trots in elkaar hadden gepuzzeld. Sonja stond klaar met de soep, Roald en ik stonden klaar met flyers. Mijn zoons en Edwin stonden ook klaar. Het enige wat kwam was regen. En toen – in de verte, een mevrouw die moeilijk…