The making of

Daar gingen ze, de superrovers. Ik er achteraan hollen en gillen en springen en met mijn armen zwaaien. Ze hadden me zelfs op een gegeven moment omsingeld (gelukkig had ik mijn roverslaarzen aan).
Er was een Kluitmanhulpteam bestaande uit cameraman Otto en Martine. Roversouders en lieve vriendinnen kwamen helpen met het aanbrengen van gruwelijke littekens, boterhammen met hagelslag en ooglapjes. En de rovers, die roverden, keihard.
Nu hopen op mooie filmbeelden, nog even monteren en dan over twee weken: de Clip!

jowi_ligt_op_de_grond_omsingeld_door_rovers_kleiner_copy2

Vergelijkbare berichten

  • Banaan

    Ik ben dus het geweldige boek van Merel aan het lezen, de Regels van Roze heet het, en daarin staat in het eerste hoofdstuk dat je een online tekst altijd met je ‘banaan’ moet beginnen. Jullie, de lezers, zijn namelijk ongeduldige aapjes, en jullie willen die banaan. Als schrijver moet je die meteen geven, want…

  • Terwijl het jaar

      zacht ronkend aanslaat, staar ik nog even in de mist, vulpen in de aanslag. Wat ben ik er voor één, een kinderboekenmaakster, een all-rounder, een eeuwige kameleon (- of is dat met zichzelf in tegenspraak; iets als de voorspelbare toverbal). Ik denk aan de rovers in het leven van Stan en of die in het echte leven…

  • As dinsdag

    We gingen de as ophalen bij het crematorium. Het was een kamer, derde deur links vanaf de familiekamer, vol hangers en urnen en glazen kralen waar de as als ‘speels element’ tussen geperst kon worden. De afspraak was gisteren gemaakt. De mevrouw van de Dela had door de telefoon nog gezegd dat ze daar blij…

  • Neushoorns in het Noorderpark

    Voor de audiowandeling die ik met Roald aan het maken ben, doe ik veel interviews. Radio-interviews, bedoeld om de audio te bewaren, en niet om er later op papier een artikel van te knutselen. Ik heb er speciaal nieuw speelgoed voor gekocht: een Zoom h5, met een shotgun mic (geen piemel, maar zo noemde ik…

  • Interview over mijn Zeemeermeisje

    Undercover zelfhulpboek Jowi Schmitz schreef met Zeemeermeisje een undercover-zelfhulpboek voor kinderen en volwassenen. Het staat niet bij ‘zelfhulp’ in de schappen van de boekwinkel, en op de cover lees je dat ook niet. Maar dat geeft niet zegt Schmitz, het gaat erom dat je het voelt als je het leest. ‘Dit boek maakt je leven…

  • Arm

    Ik wilde deze recensie van Anna ten Bruggencate steeds al plaatsen omdat ik hem mooi vind. En sowieso, ik wilde steeds al schrijven hoe blij ik ben met alle liefde voor Kip op je kop. Omdat ik het gevoel heb dat het boek zichzelf voortstuwt en dat het geen onderscheid maakt tussen jonge en oude…