Overmangood

Sommige thuislesdagen duren langer dan andere. Deze duurde lang. Er kwam een mango in voor. En een foto waarop Milo en ik een rare bek trekken, maar die plaats ik lekker niet. We speelden een keer of vijf ‘Escape Room’, ideetje van dedagvandaag.nl die het weer van Klokhuis had geleend. Net als de vorige lockdown leer ik een hele nieuwe wereld kennen. Vanmorgen zaten we al enorm ijverig te tafelrappen. Het is een nieuwe wereld vol filmpjes, enorm vrolijke tips – man, ik krijg er plaatsvervangend kramp in mijn kaken van – en vooral ook; nieuwe woorden.
Al die tijd verheugde ik me erop dat ik misschien aan het einde van dag, nu ongeveer, zelf ook wat kon schrijven. Want ze zijn nu eindelijk lekker vertrouwd aan het gamen. Maar die mango dus, dat wou ik nog zeggen, die was geprint, in stukjes geknipt en moest toen weer bij elkaar gezocht worden. Dat duurde even. het was best leuk. Ik denk dat ik hem vanavond maar opeet. Want hoe ik ook rondkijk van binnen, veel zinnigs zit er niet meer in. Mijn hoofd is leeg gemangood (is dat met een t of een d? Categorie 11, vermoed ik, ik kan het de jongens niet vragen wegens gegame (gegame?) dus ik gok blind op die 11 (elf), op een ‘langer-maak-woord’, opdat je beter de -t of de -d kunt kiezen. Mangode? Echt geen idee meer, heel internet gaat schande van me spreken, gelukkig kan ik het morgen aan mijn twee jonge meesters vragen. Vraag ik ook meteen of ik eerder naar huis mag.

Vergelijkbare berichten

  • Inpakken

    ‘Ridder,’ leest Woek. ‘Hihhiii,’ zegt Milo. ‘Draak,’ zegt Woek. ‘Draah,’ zegt Milo. Ik denk dat we de belangrijkste woorden wel bij ons hebben.

  • Japan

    En toen was ik er alweer geweest. Alleen dat feit wil mijn hoofd (jetlag en al) niet helemaal bevatten. Japan, die betonblokken van nooit eindigend Tokyo, dat sierlijke Takayama, de aardbeving, de vissen (al die vissen, in parken, als voedsel), dat al die zaken tegelijkertijd met het hier en nu bestaan. Het zijn het soort…

  • Die Willem (triggerwarning)

    Door het researchen voor mijn thriller kom ik bij nogal wat moorden terecht. Bij afgehakte ledematen en andere gruwelijkheden. Tot nu toe deed me dat, onbarmhartig gezegd, deugd. Ik vind al dat onheil fascinerend, technisch boeiend ook, blijkbaar is het nog niet zo makkelijk om je van een lichaam te ontdoen, en is het minstens…

  • De ochtend koesteren

    Milo liep de hele ochtend al rond met Arans rugzak omdat ik had geroepen dat ik kleine jongens met grote tassen zo lief vind. Iets later fietste ik een stukje met Aran mee richting middelbare school. We hadden het over huiswerkstrategieën. Of we een kleurenprinter nodig hebben voor BeVo (bij ons heette dat handvaardigheid), maar…

  • bijna thuis

    Als je op googlemaps het adres van mijn ouders intikt, dan zie je mijn moeder. Ze heeft haar fiets in de hand, staat voor de deur van haar huis. Allebei haar benen er nog aan, nog helemaal in leven. Je ziet haar op de rug, die iets te grote, witachtige jas, die ook zo goed…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.