Floepie

Mijn hoofd verandert door dat thuiswerken. Kwestie van multitasken, ik ben vast de enige niet. Na ernstig overleg gisteravond is besloten dat Floepie vanmorgen meegaat met mijn zevenjarige Milo naar Annabelle. Annabelle en Eldur zitten in zijn klas en met hen heeft Milo een thuisleergroepje. Ik heb beloofd eraan te denken, dat we het beest niet eenzaam thuislaten.
Er valt niet veel te vergeten; Milo staat al om zeven uur met Floepie om zijn nek. De knuffelluiaard heeft lange armen met klittenband aan zijn poten, maar het zit niet lekker, want hij is tevens bijna net zo groot als Milo.
‘Gaan we?’ Het is inmiddels kwart over negen, Milo is er al minstens een kwartier klaar voor.
Ik knik terwijl ik ondertussen denk aan een fijn project waar ik straks aan wil gaan werken. Dat project gaat ook over dieren, maar dan niet het knuffelige soort. Ik moet de begroting nog opstellen. Maar eerst Milo op de fiets. Floepie mag achterop, ik moet hard trappen, ‘want Floepie vindt het eng,’ zegt mijn zoon bezorgd.
‘Gaat hij straks ook leren, net als jullie?’ Annabelle woont dichtbij. Ik stap af. Terwijl ik mijn fiets op slot zet besluit ik dat ik de begroting in meer posten moet verdelen, voor overzicht. Dat ik een dagdeelprijs moet verzinnen en hoe je dat doet als je uren sprokkelt. Wat eigenlijk de verhouding man/vrouw is die met zulke puzzels worstelt. Knuffeldier, werk, uren, en oh ja, boodschappen.
Willen alle moeders van Nederland even hun hand opsteken?
Of is dat weer te somber gedacht?
‘Floepie is heel slim,’ klinkt het een tikje beledigd naast me, ‘haal je hem nu van de fiets af?’
Als ik het knuffeldier van de fiets heb getild, realiseer ik me dat Floepie nu ook mee moet naar pianoles, vanmiddag. Ik zie de moeder van Annabelle al lopen, met zwarte schooltas, Milo, enorme knuffel om haar nek.
‘Maar Milo,’ vraag ik, ‘gaat Floepie dan ook samen met jou pianospelen?’
‘Mama,’ Milo kijkt me streng aan, ‘dat kán helemaal niet. Heb je weleens naar zijn handen gekeken?’