Ze deden het goed, het trouwen. Met een ambtenaar die ik niet verstond omdat ze te rap Frans sprak (maar die niemand verstaan bleek te hebben omdat ze ook zacht sprak, waardoor het net leek alsof mijn Frans enorm goed was maar mijn oren slecht) en daarna was er een feest in een omgebouwde schuur met een beekje ernaast waar iedereen uiteindelijk de verhitte voeten in stopte.
Het was een goed Genevaans feest.
Nu eens zoeken naar dat vliegveld.
Vanmorgen om zes uur zat ik op het dek van de boot in mijn spijkerbroek en mijn klusschoenen en met twee vesten – allebei de capuchons op mijn hoofd – een hemd en een T-shirt aan. Ik schroefde de bouten vast, opdat de dekplaten niet weg gaan waaien als er binnen eenmaal isolatiefoam op de…
Toevallig ga ik opeens twee dagen achter elkaar naar Rotterdam. Van de ene grote stad naar de andere. Met die fijne snelle trein die er drie kwartier over doet, een half uur sneller dan de normale, waardoor je het gevoel hebt dat je tijdens het rijden tijd zit in te halen. De tweede keer is…
Met mijn telefoon voor me uit wandel ik door het bosje achter huis van mijn ouders. Naar rechts bij het binnenkomen, langs het Helbertijnbankje, daarna de klimboom, de eendenvijver, het bruggetje. Ik probeer niet teveel met de telefoon te wiebelen want straks moet er een mp4 van komen. Voor in het apparaat bij mijn vader…
De doos waar de as van mijn moeder in zit lijkt op zo’n hoekig geval waar de Jumbo ook haar kattenbakvulling in verpakt. En het kattengrit was op. Ik had online al nieuwe besteld – dan krijg je zo’n enorme hoeveelheid die een boze postbode met een steekkarretje komt brengen en als het even kan…
Milo, gezicht op mijn gezicht: ‘Mag ik pap eten, asjeblief?’ (plus verse foto van fotograaf Anton Prins)
