In een Amsterdamse Buitenwijk

Ik was een week alleen met de kinderen en er was geen vakantie. Er zijn natuurlijk mensen die dit elke dag doen, alleen met kinderen, het dagelijkse leven, maar ik genoot van het nieuwe ervan. Van het gemak, bovendien. Ontdekte mijn inconsequentheid/handelbereidheid.

(‘Nee dat mag niet’
‘Maar ik wil’
‘Ga maar naar je vader of nee. Nou ja, doe dan maar wel.’
‘Jeuhhhh’
‘Maar dan wel daarna een Martini voor je moeder halen.)

Er was oppas, er waren dagen met mij en Milo en Aran. Klussen in huis. De wc poesjes-veilig maken (Er zaten nogal wat gaten die toegang boden tot de huid van de boot en die is nogal plakkerig). Veel zagen en meten.
Vijftien vuilniszakken de deur uit die we één voor één achter op Milo’s trekker naar het vuilnisbakkengat brachten.
Niet de stad in, de fiets uitsluitend als pakezel voor boodschappentassen. Het voelde vreemd veilig, off te grid, zoals ik me voorstel dat mensen in buitenwijken leven. En toen keek ik om me heen. En dacht ik: o ja, daar woon ik ook.