Drie

Omdat Broccoli sinds mijn reis naar Oeganda op bed was gaan plassen, liet ik haar elke nacht om drie uur naar buiten. Het ligt nu eenmaal lekkerder als je weet dat je droog blijft.
Broccoli heeft haar leven alweer een week of wat gebeterd, maar ik wakker nog, om drie uur. Dan loop ik een rondje door de boot, dan luister ik naar het gesnurk van diverse jongetjes.
Vannacht vroeg ik me af of het iets over je levensfase zegt, de uren dat je slaapt, en wat je daarvan vindt. Daarna bedacht ik dat wakker zijn om drie uur ’s nachts niks nieuws is. Toen Milo nog kleiner was, een voeding, een nachtmerrie, algehele onrust. Net als met Aran, en, nu ik erover nadenk, ook in de nadagen van mijn barvrouwleven was drie uur een acceptabele tijd om thuis te komen. Een favoriete zelfs, zeker als ik dronken was, nog even wat smsjes sturen waar ik later spijt van zou hebben, dan slapen.
Zelfs zonder drank en kroeg hoorde ik vannacht nog steeds die echo van de rock, de romantiek van het duister, waar altijd een belofte in zit. De belofte van iets fantastisch, iets nieuws, iets onverwachts. Je zíet het niet, want het is donker, maar het zou er zomaar kunnen zijn. Toen kroop ik weer in bed en dekte me toe met een vijfjarig jongetje.
Alles verandert. Alles blijft hetzelfde.