Wat ik van mijn moeder leerde
Vandaag komt er een boek met verhalen over moeders uit. Ze pakken het groots aan, want er schreven ook bekende Nederlanders aan mee. De presentatie is vanavond, maar dan ben ik er niet, want dan zit ik in het ziekenhuis. Aan het bed van mijn moeder. Hoop ik.
Terwijl ik dit schrijf snijden ze in haar. Snijden ze stukken van haar af. Het zal haar invalide maken, maar dat is dan het goede nieuws. Want dan is ze er nog.
Hier een stukje verhaal, met seks erin. En een liedje.
Laatst las ik over een test met ratten: geef ze veel seks, voedsel maar vooral
ook veel lichamen om tegenaan te kruipen en ze talen niet naar drugs. Zet ze alleen in een
hokje en ze zijn binnen de kortste keren verslaafd. Ratten doen het uit zichzelf, samenhokken,
maar mensen doen dat niet. Het voelt gek, met wildvreemden tegen elkaar aan staan, elkaar
aanraken, contact. Mijn moeder zou het zeker niet uit zichzelf doen. Ik ook niet, ook dat heb
ik van haar geleerd. Vriendelijke beleefdheid, dat is meer haar stijl. Maar wat mijn moeder
wel doet, en dat doet ze heel goed, is het noodlot accepteren. Als je dan eenmaal als miertjes
in zo’n jampot zit, dan kun je er net zo goed een liedje bij zingen.
