Piraten te voet

We zagen op het jeugdjournaal een jongen die 160 km naar zijn oma was gelopen, dus we dachten: wij lopen naar Melle, maar eerst tot Muiderberg, ik en de jongens, 22 kilometer over een dijk. Volgens het kaartje.
Dat ontdekten we als eerste: dat je beter je ogen dan het kaartje kunt geloven, want het stuk door het Diemerpark bleek niet rustiek en gezellig, maar een hysterische dure lycrapakjesfietsensnelweg: bizar coronaprobleem dat heel Nederland maar de hele tijd zo nodig buiten wil zijn. Overal die snelle wielen, met hun rottige neiging om te bellen in plaats van te zwenken.
Maar we zetten door, na het Diemerpark kwamen de schapen, oerkoeien, bomen vol vleermuizen, eindeloze meren en een kist met een piratenschat. We komen dus nooit meer terug, hebben onze baarden laten staan en ik heb ringen in mijn oren, de jongens nog niet, die moeten eerst nog drie haringen durven eten. Rauw en levend, zoals dat hoort op reis.