Literatour, dag drie
Ze hadden het soort mediatheek waar ik zou willen wonen. Lekker in zo’n oneindig kussen muziek luisteren en lezen. Of schrijven misschien, in ieder geval hangen. Een gulle mediatheek, waar het misschien wel niet uitmaakte wat ik er deed. Waar ik misschien wel niet per se zou hóeven lezen. Want ook vandaag trof ik weer een jongen die keek alsof hij het over gestampte vingertjes had als hij ‘boek’ zei. Hij kon het zich simpelweg niet voorstellen, die lol, dat leven dat ergens tussen de letters zou moeten zitten. Maar een verhaal verzinnen bij een muziekje lukte moeiteloos. En hij was in de minderheid. Dit was de school waar we alleenstaande moeder Amina tot huurmoordenaar omtoverden, allemaal gebaseerd op een geluidsfragment en haar verlangen om beroemd te worden. Dit was de school waar een groep, toen de bel al ging zei: ‘Laat die bel maar, we willen nog even door.’
