Blauw
En dan is er tussen de volgekalkte agendadagen door opeens even niks. Ik zit licht verbijsterd naar mijn scherm te kijken. Teksten ingeleverd, zelfs facturen geschreven. Er is even Niks.
Of ja, dat ene verhaal, dat al tijden zit te mieren, en waar ik NU (eerst even een kopje koffie) wat zeg ik NU (koekje erbij?) nee NU mee aan de slag ga.
Dus ik pak een boek en begin te lezen, kan me niet concentreren, pak een ander boek, dwaal rond op Facebook, ik stop.
Zo hoort dat, stel ik mezelf gerust. Iedere keer als je het opeens even rustig hebt moet je omschakelen. Weet je nog? En dat vertel je jezelf dan, net als nu. Om jezelf gerust te stellen. Je herhaalt herhaalt herhaalt jezelf.
Dus vandaag nog eens (nog één dag niks, morgen is het over, NU beginnen), begonnen in een café met koffie. Schriftje gekocht. En schrijven. Oh ja, denk ik, dat is waar ook. Ik ben niet zo goed in verhalen beginnen aan een computer. Dat moet in die ietwat enge buitenwereld. Dus straks, hup weer naar buiten. Nog even niet. Nog even dit stukje. En een foto van de lucht. Die zo bemoedigend blauw is.
