Pionierspiemels

Op de laatste dag van Theaterfestival Boulevard loopt er een dichter BLVR&D binnen. Ik zit niet op dezelfde plek als aan het begin van de week, achter mijn bordje ‘hier zit de BLVR&D schrijver’, maar hij herkent me toch. Ik vermoed zelfs dat hij speciaal even voor mij op bezoek komt. Hij heeft een ticket gekocht zegt hij, en de voorstelling begint over twintig minuten. ‘Ik wilde even kijken hoe het hier veranderd is.’
We kijken samen: de zee aan post-its, een wereld van handschriften, doorwrochte meningen, lollige opmerkingen, en op de spandoeken die buiten hingen met de vraag van de dag, ook wat piemels. (Later vraagt Milo, die me op komt halen; waarom doen mensen dat? En voor ik antwoord kan geven heeft hij een stift gepakt en tekent er eigenhandig nog wat piemeltjes bij)
We hadden net een bijeenkomst, zeg ik tegen de dichter. Wat leuk, zegt hij. waarover? Over inclusiviteit.
Het was een goeie, zeg ik. We zijn aangeraakt, aan het denken gezet. Een waardige laatste bijeenkomst van een pioniersproject.
De dichter zegt: diversiteit, daar heb ik een keer een gedicht over geschreven, zal ik het voorlezen?
Hij leest voor. De mensen van de werksessie drinken hun koffie op en vertrekken. Nog even en we gaan evalueren hoe het was. Niet dat de conclusie moeilijk is: het was geweldig.