Lichtjes van onder tot boven

We hadden nog niet veel in het donker gelopen, Corine en ik, maar dat deden we gisteren. Na een afspraak in Midtown, in een fraai restaurant met een bar waar je omheen kon lopen. Daarna iets met een poging om naar de film te gaan die strandde in Bryant Park, mijn lievelingspark tussen al die grote gebouwen. Een perfect glooiend gazon, verboden voor mensen natuurlijk, met een blije mus in het midden. Er kon altijd nog een nieuwe film komen.
Toen wandelden we weg van die hysterische lichtjes van Broadway en 42nd, van Times Square, van al die films die je ooit hebt gezien over New York. Terug naar huis, naar de Upper West Side, met nog heel veel dagen om naartoe te lopen.
Maar lang voor we daar waren, bij de 49ste straat ofzo, keken we om.

Vergelijkbare berichten

  • Mot

    Keelpijn, wat eerst een mugje was, zat vanmorgen als een volgroeide mot in mijn keel. Op zo’n moment ben ik zo blij dat ik geen opera zing. Zolang ik hersenen heb kan ik schrijven. En als ik op de radio moet, nou ja, dan fluister ik desnoods. Ik kan heel goed hees fluisteren. Vroeger had ik een…

  • Duimnagels

    De metro’s zijn steeds heel erg vol, vooral als we naar huis willen. Er wordt nauwelijks gepraat als het zo vol is. Vrijwel iedereen is verdiept in zijn telefoon. Ook twee zwaar opgemaakte meisjes in strakke leggings die eruit zien alsof ze net uit de sportschool komen -maar ik heb ontdekt dat dat mode is,…

  • Lief

    We brengen Woek naar school en fietsen door naar de Hema. Dan naar de slager, de kluswinkel, de fietsenmaker. De fietsenmaker zet de voetsteuntjes van het fietsstoeltje van Milo wat lager terwijl Milo gewoon op het stoeltje kan blijven zitten. ‘Dankjewel,’ fluistert Milo met grote ogen. We fietsen weg. ‘Dat was lief,’ zucht mijn kind.  

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.