Heem
Movenpick Hotel, ’s Hertogenbosch 4 augustus 2017
Och, zo’n melkwit bureau in een mooi hotel. Ik zou het in mijn eigen huis verbaasd bekijken, maar wat zit het heerlijk. Een lamp die zich exact de goeie richting op laat wijzen (sowieso; lampen in hotels; het duurde even voor ik ze gisteravond allemaal uit had, maar als je het systeem van hotelschakelaars eenmaal snapt, dan moet je er wel bewondering voor voelen). En ook; nergens kinderspeelgoed, een waterkoker met oploskoffie, straks die ietwat verontrustende tocht naar het ontbijtbuffet, waar slaperige mensen kauwend naar elkaar gluren.
Ik had zelfs ontbijt voor de deur kunnen willen toen ik gisteravond iets na twaalven van het festivalterrein op de Parade op mijn OV-fiets aan was komen fietsen. Angst onderweg; hebben ze echt wel voor me geboekt? Is er niet iets misgegaan, zodat ik straks als een verloren schaapje in het midden van de nacht aan de rand van de stad ontheemd sta te wezen?
‘Natuurlijk,’ wees de nachtwaker naar zijn scherm, ‘Schmitz.’
Er was niets misgegaan.
