Precies goed en toch een beetje vies

We zaten in Artis bij de pinguïns die een meisje met een tuinslang volkomen aan het negeren waren.
Tiny en ik hadden het over kiezen, omdat ik iets te kiezen had. Hoe belangrijk het is dat je voelt wat je kiest en je niet teveel laat leiden door eerzucht, of geld, of andere zaken waarvan mensen altijd doen alsof ze erboven staan.
‘Het lastige is’, zei ik, ‘dat veel keuzes goed kunnen voelen en dan bij nader inzien toch wat groezelig zijn.’
We keken naar de pinguïns, die met de groezeligheid van hun zwembad minder moeite leken te hebben dan het meisje met de tuinslang. Daar lag de oplossing. Ik zag hem wel, maar ik had nog geen zin om hem te grijpen.
Mijn telefoon ging, een collega, ze belde over die keuze, ze wilde ‘m wel. Als ik het niet deed, ontving ik geen duizend euro, maar er was ook de zorg voor anderen.
‘Vroeger, als ik een klus niet deed, om wat voor reden dan ook,’ zei ik tegen Tiny, ‘kocht ik altijd van het geld dat ik niet had verdiend een paar schoenen.’
We bespraken een tijdje ernstig hoeveel schoenen je nodig hebt. Keerden daarna terug bij harde grenzen in jezelf die je moet respecteren, en bij uitdagingen, waar je juist, hoofd eerst, doorheen moet.
Het meisje met de tuinslang was nu vlakbij de pinguïns die uit voorzorg een stukje opzij waggelden, met een blik die ik ken van Milo, als zijn broer met precies zo’n slang komt aanzetten.
‘Ik doe het niet,’zei ik tenslotte. ‘Er is al teveel gezegd, mijn collega is blij met de klus. Ik ga zorgen dat ik dit weekend gebruik voor iets anders. Voor het bedenken van een nieuw boek ofzo.’ Tiny merkte op hoe mooi schoenen van duizend euro kunnen zijn. We grijnsden naar elkaar.
Het meisje met de tuinslang was verdwenen, even later begon er water in het zwembad van de pinguïns te stromen.
Ik probeerde iets samen te vatten wat ik niet kon overzien. ‘Dus soms kies je iets, heb je een nare nasmaak, maar is het toch een goeie keuze.’ Het was moeilijk om het vraagteken aan het einde weg te laten.
We stonden op. Tijd om aan het werk te gaan. De koffie had uitstekend gesmaakt. De eerste pinguïns doken in het verse water. Het rook naar vis en zon.
Het was allemaal precies goed.

Vergelijkbare berichten

  • Verbindingsofficier

    We gingen naar Voorlinden om Kiefer te zien. Het regende nonstop en mijn tante en mijn vader zaten al te wachten, die waren met het rolstoelbusje. Ik was nog nooit in Voorlinden geweest, maar zoals vaker in musea zag ik eerst vooral de bezoekers. Gelijksoortig, was het denk ik het goeie woord. En dan nog…

  • Ode aan mijn Jutters

    Ik heb Jutters en dat zijn mijn vrienden en we begonnen op het strand, vandaar dat ‘Jutters’ – ik denk niet dat we ooit iets hebben meegenomen. Of ja, elkaar. En mijn vader; want die woont in de buurt van de Jutters, dus die hesen we in zo’n opblaasrolstoel die langs de zee kan, in…

  • Buren

    Het stormt, we hebben als een bundeltje handen en voeten geslapen, kinderkrullen in mijn neus en bij het opstaan bleef Milo als een aapje plakken. Zo ontdekten we de eenden die op de rand van de gangboorden de storm weerstaan. Na enig argwanend knipperen (oogleden van onder naar boven in plaats van andersom) bleven ze…

  • Uitmarkt 2015

    Na het signeren gingen we nog naar de bak water die het hart van het Museumplein vormt. Meer nog dan IAMSTERDAM. In het water liepen drie blote kindjes. Een mevrouw met hoog opgetrokken rok achter ze aan. Eén kindje boog plotseling af en spatte de bier drinkende heren langs de rand nat. Er klonk geen…

  • Schollevaar

    Soms vertraag ik op deze blog omdat het leven erbuiten zo versnelt. Dan is het wachten op het moment dat ik weer zin heb. Want ik weet wel dat je elke twee dagen moet schrijven om de lezers aan je te binden. Dat je sleutelwoorden en zoektermen moet bezigen, dat je vooral veel en vaak en…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.