Mijn bijdrage aan Zoolmaat dit kwartaal
En als je het niet kunt lezen klik dan hier
14 Mei 12 om 10:13 :: Reageer (nul)
Vliegen
Het begon met een man die dacht dat ik een engel was.
Ik schreef er een verhaal over voor Armada, alweer een paar jaar geleden.
Het was het geloof in zijn ogen. Dat vond ik mooi.
Dat wilde ik laten voortduren.
Dus we gingen naar het dak van het pand in New York waar we allebei woonden en we liepen langs de randen. Zonder iets te zeggen.
08 Mei 12 om 20:54 :: Reageer (een)
Ging even bij de Kinderjury 2012 kijken
En werd daar best blij van de recensies:
05 Mei 12 om 21:10 :: Reageer (nul)
In het land waar de avonden kort zijn
Gisteren belde vriendin J of ik na het Na de Dam theater naar nog later theater wil. Want dat bestaat, in deze hippe stad.
Theater of eigenlijk theaterliedjes die vanaf elf uur door de mooiste keeltjes van Nederland worden gezongen.
Ik moest meteen denken aan de dagen met Jan Willem, dat we naar Bellevue gingen om in die kleine benedenzaal nieuwe liedjes van cabaretiers te horen.
Niets raakt de zoete weemoed dieper dan drank gemengd met zang.
Haar vraag hing tussen ons in. Ik keek naar buiten. Het was half negen, in de verte klonk gejodel van mijn zoon die net in bed lag, hij had nu al zin in morgenochtend.
'Nee,' zei ik zachtjes, 'elf uur haal ik niet.'
02 Mei 12 om 09:49 :: Reageer (twee)
De dag van het feestje
Aran kijkt of de zelfgemaakte cola smaakt
Het is kwart voor acht 's ochtends. Ik heb net een hele stapel plastic messen, vorken, potjes en ketchup flessen afgewassen en afgedroogd.
Dat moet van de fabrikant.
Met grote ogen danst Aran om het geel-fletse plastic. Hij heeft de kip alvast in de oven gestopt. Zijn zelfgemaakte taart is natuurlijk meteen met zijn plastic mes aangesneden.
'Er zit ook geluid op,' zegt Edwin. Hij stopt batterijen in het geval, dat als een gigantische krekel begint te knetteren.
We bewonderen gezamenlijk het fornuis, de kraan, de fraaie haakjes voor het ophangen van de pannen 'net als die van jullie!', de kartonnen dozen met - 'wat zit daar allemaal in Woek?' 'Weetikniet maar mooi hè? Woww dat is cool!' - en nog veel meer.
Aran vraagt wie er wat wil eten.
Knetterknetter.
Pannekoeken!
Koffie!
Cola!
Nog meer cola!
Kip!
Taart!
Het vuur is oorverdovend.
Hiephiephoera!
'Het geluid kan ook uit,' fluistert Edwin.
28 April 12 om 08:14 :: Reageer (vier)
Vliegende spin
Om vier uur 's ochtends lag ze te denken aan de vliegende spin waarvan ze wakker was geschrokken.
Hij was langs haar hoofd geschoten, een bol zo groot als een vuist. Een roze vuist, bij nader inzien, dus ja, het was waarschijnlijk een droom geweest. Maar als de spin later moordenaar bleek en zij werd opgeroepen als getuige, dan zou ze zweren dat hij er zo had uitgezien. Zelfs het geluid van mini helikopter maar dan organischer, zou ze kunnen reproduceren.
Ze deed haar ogen dicht en voelde iets kriebelen onder de dekens. Ze negeerde het. Wel een half uur lang.
Half vijf.
Ze dacht aan verhalen voor kinderen en hoe je een column voor ze zou kunnen schrijven. Dat zo'n verzoek er al een tijdje lag, maar dat ze nog geen ingang had gevonden.
Toen zij zelf tien was had ze er nooit een gelezen, een column.
Dat moest het dus worden. 'Een column voor mijn tienjarige ik.'
Over een spin. En dat je altijd, altijd moet blijven geloven dat hij roze zou kunnen zijn en voorbij zou kunnen vliegen als een ronkende bol.
En als haar tienjarige ik dan betweterig zou uitleggen dat zoiets helemaal niet kon, dat we ons bij de feiten van het leven moesten houden, dan zou ze zeggen dat ze dat deed.
'Het was een roze spin, beste tienjarige, maar ik weet niet of hij het heeft gedaan.'
25 April 12 om 10:32 :: Reageer (nul)
Snelheid
Vroeger had ik een vioolleraar die me alles wat moeilijk was sneller liet doen.
'Doe je het weer langzaam dan is het makkelijk.'
In basis wellicht een geschikt advies, maar voor iemand met chronische haast vrij desastreus, het kon namelijk altijd sneller. En nog sneller. Uiteindelijk werd ik een razendsnelle violiste, met als bijkomend voordeel dat mijn gebrek aan techniek dan minder opviel.
Maar ik dwaal af.
Vier nachten met een kind dat om de twee uur wakker wordt, één avond met fiks wat bier en dan nog een nacht met hysterische schrijfdrang: mijn hoofd zag er niet florissant uit gisteren. Zo voelde het ook niet.
Vandaag snap ik voor het eerst de les van mijn vioolleraar: maak het jezelf zes nachten moeilijk en mán wat is het de zevende nacht goed slapen. Wat is de daarop volgende ochtend zo mogelijk nog beter.
Ik zou er bijna van gaan genieten - als ik er tijd voor had.
21 April 12 om 09:25 :: Reageer (vier)
slaaptekort
Ze zeggen wel dat je met een baby een onherstelbaar slaaptekort oploopt, maar dat wil ik toch anders zien.
Het is als drinken: als je het in de loop der jaren maar vaak genoeg blijft doen, kun je er steeds beter tegen.
18 April 12 om 16:22 :: Reageer (twee)
Spinnentijd
Ik zag de eerste spin vanmorgen. Hij bewoog geïrriteerd toen ik een tijdschrift oppakte, blijkbaar onderdeel van zijn web.
De spin zat op de beste plek: in de stuurhut aan stuurboord, exact de aanvliegroute van de muggen.
Ik heb het tijdschrift laten liggen.
13 April 12 om 08:11 :: Reageer (vier)
Groeven
Alleen zijn bovenlip beweegt. Daaronder opeengeklemde tanden, hij laat zijn woorden nauwelijks gaan.
Rechte groeven in zijn kop, de tijd heeft zich als een rivier in hem naar binnen gesleten.
Hij is perfect voor een personage. Een man die je haat op het eerste gezicht, maar met een klein hartje. Of op zijn minst een hobby.
Iets met treintjes. Modelbouwtreintjes op zolder. Kan hij uren zoet mee zijn.
Ik zie zijn wenkbrauwen omhoog gaan, heb zijn vraag gemist.
'Wat zei je?'
'Wat jij zoal doet de hele dag.'
Geen treintjes, bommen. Hij maakt in zijn vrije tijd bommen die hij vervolgens begraaft in zijn achtertuin. Waarom?
'Ik schrijf.'
'Dat lijkt me nou zó saai, de hele dag op je kont voor een computer.'
Geen bommen, mijnen. Hij heeft een Tweede Wereldoorlog obsessie, hij wil een mijnenveld creëren en er op een dag zelf heroïsch ten onder gaan.
'Wat?'
'Saai. Voor jou. Schrijven.'
Ik glimlach, tanden op elkaar, net als hij. 'Absoluut,' zegt mijn bovenlip.
12 April 12 om 09:02 :: Reageer (nul)
Druipers
Als je een weekend tussen de verven, de lijmen en de epoxy doorbrengt, lijkt het na een tijdje of je dat spul bent.
Het zit in je haar, in je neus in je longen. De wereld wordt er anders van. Niet alleen waziger, ook technischer. Op de wc in die ene bar valt opeens op dat alle naden zo slordig zijn gekit.
En hee, is die mast nou ook ge-epoxied? En die houtverbinding van die stoel, das lijm. Of toch een zwaluwstaart?
Maar nog tijdens al die technische verwondering dringt zich de gedachte op dat het ook heel fijn zou zijn als je klaar was. Als je dat hele proces van bouwen en rekenen en regelen en smeren gewoon in één weekend er doorheen kon rammen. En dan tevreden met een biertje, een schrift en een pen op het dek.
Helaas. Iedere schipper weet: één zwaluwstaart maakt nog geen zomer.
10 April 12 om 09:42 :: Reageer (twee)
Eggen
Ik deed een 'snel weggetje'. Dat is niet douchen, snel kleren pakken en een Woek zoveel mogelijk afleiden omdat hij als een repeteerapparaatje: 'waarom ga je weheg? ik wil niet dat je weggaat.' herhaalt.
Een 'vluchtje' zou je het dus ook kunnen noemen.
Nu zit ik dan op kantoor met naast me een pak papier dat nog minstens twee keer geëgd moet worden.
En ik hoop maar dat ik mijn hersenen niet thuis heb laten liggen.
05 April 12 om 08:25 :: Reageer (twee)
Uienstrijd
Het dreunt in de je oren, dat ene basloopje. Als het aan boord al zo hard is, dan moeten de mensen die aan de overkant in de rij staan voor de gratis uien al helemaal van hun sokken worden geblazen.
Woek wordt er wakker van. Hij beweert dat de soundcheck pijn doet aan zijn oren maar wijst erbij naar de lucht, dus heel serieus neem ik hem niet. Als we wegfietsen voor de boodschappen barst de band als onweer los.
Ik denk: wat makkelijk eigenlijk, het volk pesten. Geef iets weg - al is het een ui - en pijnig de hebberigen in het openbaar, want ik zag ook cameraploegen en fotografen.
Ze verdragen het.
Ik denk, daar moet een tv format van te maken zijn. En dan denk ik, of nee, dat ís tv.
Als we terugfietsen blijkt het lawaai vervangen door een decent melodietje. Ik zie in de grauwe rij wachtenden een fluoriserende motoragent en vermoed dat die er wat mee te maken heeft.
Later staat hij ook hier op de kade. Om te luisteren. Wat op zichzelf al iets poëtisch heeft: een agent die komt luisteren.
Vanmorgen waren de wachtenden weg, de uienberg lag er nog. Benieuwd wat vandaag de plannen zijn.
31 Maart 12 om 08:54 :: Reageer (nul)
Bus
Net voor het tijdschrift Lezen Tsead Bruinja gesproken over poëzie in combinatie met middelbare scholen. Hoe je bent overgeleverd aan het aan- of afwezige enthousiasme van de docenten.
'En dan sta je na afloop bij een bushalte in een of ander gat te wachten tot je naar huis mag en dan denk je: nooit meer. Of je hebt een goeie dag zoals gisteren en je denkt: de volgende pak ik ook nog wel an.'
Bizar vak, schrijven.
Je zit het grootste deel van de dag op je kont voor de computer. Of in het gras. Of in een trein. En als je dan iets publiceert word je per direct tot ambassadeur gepromoveerd.
Maar ik zie het verband: als schrijven en dichten een oefening in dapperheid is, dan is optreden dat al helemaal. Het leven als een zichzelf alsmaar overtreffende trap van dapperheid.
Met een winwinkantje. Of het nou lukt of niet, het levert altijd stof op.
28 Maart 12 om 10:45 :: Reageer (nul)
Over tien minuten begint het
Het is zondag, een uur later dan normaal. Tien minuten verderop wacht ons het klussen, het meten, het peinzen.
Mijn stijve rug herinnert zich dat van gisteren.
Ongrijpbare tijd, soms wil ik even stoppen.
Op mijn schoot zit een jongetje naar Buurman en Buurman te kijken.
Door dit te tikken omhels ik hem een beetje.
25 Maart 12 om 09:53 :: Reageer (een)
Inzicht, en de volstrekte onnavolgbaarheid ervan
Niks bijzonders gisteravond. Eindeloos op Marktplaats gekeken naar spullen die ik niet nodig heb. Een cadeautje gezocht (en niet gevonden)
Wakker geworden vannacht, rond een uur of vier, zeker een uur wakker gelegen.
Nergens om, tenminste, niet iets wat ik kon bedenken. En zelfs wat ik wél bedacht was nauwelijks de zorgen waard.
En toen daarnet - het kind riep, het voelde nóg vroeger dan het was - wist ik opeens hoe de stukjes samenvallen.
Van mijn nieuwe boek. Wat de grote lijn moet zijn, wat Rin niet onder ogen wil zien.
Het staat nu in mijn schrift.
Straks kijken of het zich ook mijn boek laat induwen.
Maar eerst: in bad met badeendjes.
23 Maart 12 om 06:33 :: Reageer (nul)
Snijden in de ziel
Het allerergste van mijn kind is dat ik zoveel van hem hou.
En dat ik hem tegelijkertijd wil opvoeden.
Toen Woek vanmorgen absoluut niet op de chrèche wilde blijven, wilde alles in mij hem oppakken en mee naar huis nemen. Samen verstoppen onder de dekens.
De aanleiding van Woeks verdriet: hij mocht niet spelen met de ballon van zijn vriendje. En om het erger te maken nam zijn vriendje niet alleen de ballon met zich mee, maar koos hij ook nog een ander speelkameraadje. Het tweetal liep tevreden grijnzend om mijn huilende jongetje heen.
Buitengesloten zijn, niet je zin krijgen, de hardheid ervan.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik wist zo erg niet of ik mijn liefde of mijn opvoedkunde moest volgen dat ik daar al bijna van huilde. Dus ik wachtte. Hij kalmeerde een beetje. Maar zodra ik een verdachte beweging maakte dook hij weer op me. Mijn aapje.
Ik ging er vandoor toen hij drie stappen weg was, ik riep nog 'dag Woekie!'
Nooit vergeet ik die verbijsterde blik van in de steek gelaten kind.
Ik heb wel drie keer gebeld en ze zeggen dat het weer goed met hem gaat. Prima zelfs.
Maar ik weet dat ik gesneden heb. De eerste wond in zijn ziel.
Wat zeg ik? Onze ziel.
20 Maart 12 om 15:18 :: Reageer (drie)
Luxe
Ik wilde de eerste bladzijde uit mijn hoofd te doen.
Corine doet dat zo goed en je kunt je verhaal gereflecteerd zien in de luisterende gezichten.
Maar toen realiseerde ik me dat ik nog nooit een tekst uit mijn hoofd had geleerd.
Weleens een gedicht voor intern gebruik, nooit om woord voor woord op te zeggen.
Ik was zenuwachtig. Bang dat ik ging blijven haken of stotteren.
Heel erg zenuwachtig.
Maar het ging. Ik stond er en ik zei het. Bij Schrijvers uit Oost bovenop het Volkskrantgebouw in Canvas, er was ook vriendelijk publiek, dat hielp.
Iemand vroeg na afloop: 'Was dat 100% hoe je het zelf geschreven had?'
En ik zei: '98% zelf geschreven, 2% zelf bedacht.'
'Oh ja,' zei ze, 'dat mag natuurlijk met je eigen tekst.'
19 Maart 12 om 06:43 :: Reageer (een)
18 maart!
Vandaag samen met Martin Hendriksma in Amersfoort tussen 12.30 en 14.00 uur: Eerste Hulp bij Fictie in de Algemene Boekhandel. Voor al uw fictievragen.
Daarna van 15.00 tot 17.00 in Canvas aan de Amsterdamse Wibautstraat: Schrijvers uit Oost. Vele inkijkjes in veel nieuw werk, waaronder het mijne. Hoera!
18 Maart 12 om 11:03 :: Reageer (nul)
Toep
We hebben een valkparkiet te logeren, hij heet Toep. Dat het een valparkiet is, weet ik omdat ik de plaatjes op internet heb bestudeerd. Net zoals ik adviezen heb gelezen over het geluk der grijs-gele vogeltjes met opgewonden rode blosjes.
Meest ingewikkeld volgens de kenners: een valkparkiet wil aandacht én met rust gelaten worden.
Praten doet hij ook, maar alleen als je heel veel geduld hebt.
We proberen hem 'Woekie' te laten zeggen, tot dusver zonder resultaat. Wat hij wel doet is opeens heel hard schreeuwen (waardoor ik steeds tijdens het tikken een sprongetje maak) en praten als twee gezellige oude mannetjes. En fluiten. Heel welluidend fluiten.
Omdat ik het beest een fijn logeerpartijtje gun, heb ik besloten dat de oude mannetjes en het fluiten op een tevreden Toep duiden.
En anders ga ik net zo lang met hem praten tot hij het me zelf vertelt.
En daarna laat ik m met rust.
16 Maart 12 om 08:03 :: Reageer (twee)
