Wollige oortjes

Mijn tas heeft een wollig bijvakje waarin mijn oortjes wonen en ik greep erin en voelde nog iets anders. Het was de trouwring van mijn vader, versmolten met die van mijn moeder, die ik toen, op die vroege ochtend dat hij dood ging, of daarvoor misschien al – weet ik dat nu al niet meer – toen hij begon met sterven, in dat vakje had gestopt. Want het moest immers iets geborgens zijn, iets wat ik niet op zijn kop kieperde (de tas dan, niet de ring of mijn vader) (zoals andere bijvakjes) wat niet zou verdwalen in mijn andere spullen. Wat het niet deed, verdwalen, bedoel ik. Door hiermee te beginnen, met dat wollige bijvakje, met deze in elkaar grijpende kronkelige bijzinnen in bijzinnen, en door wat ik van mezelf teruglees op deze site, hierdoor zou het kunnen klinken alsof het heel moeilijk is. Het laten gaan. Het afscheid nemen. Het ouderloos zijn. En dat is het óók.
Maar het is bovenal, denk ik, levende rouw (bestaat dat? Is er dode rouw, nou ja, actuele rouw dus) om een oude, zieke – maar wel mijn, wel onze – vader, waar we zo lang voor zorgden. Een laagje erbij op een werkdag, een laagje dat soms opeens uit een bijvakje springt en zich om je heen wikkelt. Als ik dan opkijk en even die zon door de grijsheid heen zie, wil ik denken dat het allemaal bij elkaar hoort. Maar zo is het natuurlijk niet. Het is een ring in een wollig bijvakje. Naast mijn oortjes.

Vergelijkbare berichten

  • Voorbereiding

    Aran nam de foto’s voor bij mijn column in de eerste Dagkrant. We deden drie rondes, de tweede was het beste, hoewel hij mijn lippenstift maar raar vond. Ik vind vooral dat ik nogal zoet kijk, maar misschien komt dat omdat ik naar hem keek. We moesten zorgen dat de wasmand niet in beeld kwam….

  • Een blog over iets anders

    Tegenwoordig heb ik bij blogs over iets anders het gevoel excuses te moeten maken dat ik niet over de oorlog schrijf (en ik ben niet de enige met dat gevoel, maar ik zeg het toch, evengoed, hardop). Dat doe ik dus niet, over de oorlog schrijven, mijn schreeuw met ander geschreeuw vermengen, ik weet dat…

  • Verzint een nieuwe baan

    Stel dat je een inboedel in zijn geheel overneemt, misschien zelfs het huis erbij, als de eigenaar in kwestie is overleden. Een oma bijvoorbeeld, geen beroemdheid, niet bijzonder aardig, misschien zelfs nauwelijks opgemerkt door haar omgeving. Ze wordt uitsluitend gemist door haar kleinkinderen vanwege de enorme hoeveelheden zondagse taartjes die ze leverde, en door de…

  • Lachen met natte ogen

    2 augustus. Er zit hier Bikram yoga om de hoek en nu aarzel ik of ik er om negen uur of om elf uur heen zal gaan. Als ik om elf uur ga heb ik meer tijd om te schrijven, want vandaag komen mijn zoons samen met Edwin van Theaterfestival Boulevard proeven. We gaan naar…

  • Tegen de wind in zingen

    Na de tandartsentocht door naar het schoolophalen, razendsnel omkleden en verder naar het trouwen van Es en Hes. Dat deden ze goed. Met een bootje, in de zon, een kade vol publiek, twee terrastronen, omringd door bevriende kroegtijgers, met dieren als toepasselijk trouwthema. Femke had een waanzinnig mooie taart gemaakt, die ook van binnen tijgerstrepen had….

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.