Vechtstede Weesp

Heen en weer fietste ik, langs het Amsterdam-Rijnkanaal, met een berg boeken in mijn tas, stickers erbij, twee klikkers voor bij de powerpoint (ze deden het allebei niet) en ook nog voor de zekerheid mijn laptop en een usb-stick. Vier havo/vwo 1 klassen bij het Vechtstede College ging ik doen. Eigenlijk doe ik dat dit jaar even niet, middelbare scholen, maar omdat Marijke, die daar in de bieb werkt, me een direct en leuk mailtje had gestuurd had ik ja gezegd. En omdat ze allemaal Slipjacht hadden gelezen, wat op zichzelf al geweldig is.
Ik vind middelbare scholen lastig, omdat ik me er vaak zo’n watje voel. Kom ik heel blij over mijn werk en de magie van het verhalen maken vertellen, is er altijd wel een puber die op zijn minst dóet alsof daar niks aan is. Korte spanningsboogjes kan ik nog wel aan, desinteresse vind ik moeilijk.
Tegelijk is het misschien ook zo dat ik van binnen nogal veel op ze lijk, op die pubers. Een diepe onzekerheid (vanmorgen voor het op de fiets stappen nog), gepaard met een groots verhaal; zij doen het, en ik doe het ook. Maar als het dan goed gaat, en het ging in Weesp per groep beter, dan begin ik langzaam te stralen en dan stralen ze gewoon terug; dan krijg ik supergoeie vragen en worden er goeie tips gegeven ook. Ik vertelde over een verhaal dat nog in de Kluitmanreeks gaat verschijnen, en dat ik niet weet hoe ik het einde moet organiseren. Een jongen van de derde groep, rechts achterin met een krullenbos die nog helemaal niks had gezegd, gaf bij het naarbuiten lopen de tip die zomaar eens het boek zou kunnen gaan halen. Het ging over het slibmonster; daar lepelt lang niet iedereen tips over op, kan ik je vertellen. Sowieso, dat je voor zo’n groep staat en dat ze moeiteloos verhalen oppikken die er nog niet zijn. Meedenken, meepeinzen. De eerste en laatste groep kregen een boek van me (sorry tweede en derde groep, toen was ik dat even vergeten). Maar de laatste groep was dus zo goed, dat ik gewoon al mijn boeken weggaf. Nu ben ik de rest van de dag moe en tevreden en mijn tas is lekker licht.

Vergelijkbare berichten

  • Inpakken

    ‘Ridder,’ leest Woek. ‘Hihhiii,’ zegt Milo. ‘Draak,’ zegt Woek. ‘Draah,’ zegt Milo. Ik denk dat we de belangrijkste woorden wel bij ons hebben.

  • Floepie

    Mijn hoofd verandert door dat thuiswerken. Kwestie van multitasken, ik ben vast de enige niet. Na ernstig overleg gisteravond is besloten dat Floepie vanmorgen meegaat met mijn zevenjarige Milo naar Annabelle. Annabelle en Eldur zitten in zijn klas en met hen heeft Milo een thuisleergroepje. Ik heb beloofd eraan te denken, dat we het beest…

  • Ik loop

    Doordat het ging sneeuwen was ik begonnen met lopen. Mijn studio is twintig minuten van de boot, en de route leidt langs een supermarkt en langs water. Dat lopen bevalt na een ruime week zo goed, dat ik vind dat ik ermee door zou moeten gaan. Al was het maar omdat je de zin ‘ik…

  • Jariger

    Eind april en half mei verjaren mijn zonen. Dan roept Aran eerst twee weken lang; haha, ik ben vijf jaar ouder dan jij. Totdat het vanmorgen niet meer hoefde. We stonden om half zeven op voor de cadeautjes, en Milo was volgens zijn grote broer enorm ‘lucky’ is omdat hij een hele goeie pokemankaart packte….

  • Slipjacht!

    Kijk nou, dit kreeg ik van een hele klas cadeau. Ze lazen Slipjacht niet alleen, ze deden nog iets veel beters: ze maakten er hun eigen verhaal van. Dankjewel Udens College!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.