Vechtstede Weesp

Heen en weer fietste ik, langs het Amsterdam-Rijnkanaal, met een berg boeken in mijn tas, stickers erbij, twee klikkers voor bij de powerpoint (ze deden het allebei niet) en ook nog voor de zekerheid mijn laptop en een usb-stick. Vier havo/vwo 1 klassen bij het Vechtstede College ging ik doen. Eigenlijk doe ik dat dit jaar even niet, middelbare scholen, maar omdat Marijke, die daar in de bieb werkt, me een direct en leuk mailtje had gestuurd had ik ja gezegd. En omdat ze allemaal Slipjacht hadden gelezen, wat op zichzelf al geweldig is.
Ik vind middelbare scholen lastig, omdat ik me er vaak zo’n watje voel. Kom ik heel blij over mijn werk en de magie van het verhalen maken vertellen, is er altijd wel een puber die op zijn minst dóet alsof daar niks aan is. Korte spanningsboogjes kan ik nog wel aan, desinteresse vind ik moeilijk.
Tegelijk is het misschien ook zo dat ik van binnen nogal veel op ze lijk, op die pubers. Een diepe onzekerheid (vanmorgen voor het op de fiets stappen nog), gepaard met een groots verhaal; zij doen het, en ik doe het ook. Maar als het dan goed gaat, en het ging in Weesp per groep beter, dan begin ik langzaam te stralen en dan stralen ze gewoon terug; dan krijg ik supergoeie vragen en worden er goeie tips gegeven ook. Ik vertelde over een verhaal dat nog in de Kluitmanreeks gaat verschijnen, en dat ik niet weet hoe ik het einde moet organiseren. Een jongen van de derde groep, rechts achterin met een krullenbos die nog helemaal niks had gezegd, gaf bij het naarbuiten lopen de tip die zomaar eens het boek zou kunnen gaan halen. Het ging over het slibmonster; daar lepelt lang niet iedereen tips over op, kan ik je vertellen. Sowieso, dat je voor zo’n groep staat en dat ze moeiteloos verhalen oppikken die er nog niet zijn. Meedenken, meepeinzen. De eerste en laatste groep kregen een boek van me (sorry tweede en derde groep, toen was ik dat even vergeten). Maar de laatste groep was dus zo goed, dat ik gewoon al mijn boeken weggaf. Nu ben ik de rest van de dag moe en tevreden en mijn tas is lekker licht.

Vergelijkbare berichten

  • De uitslag

    Even leek het al niet meer relevant, dat geriatrische onderzoek van mijn vader. Want direct erna werd hij ziek en reageerde nergens meer op. Een stil delier, extreem veel hoesten. Maar gisteren belde hij me opeens op en klonk heel erg als zichzelf toen hij zei: ‘Hoe is het?’ Dat hij niet naar mijn antwoord…

  • Tussenin

    Dierenkenner en vriendin Joukje leest Kip op je kop en ik voel spanning. Alsof je je kind voor het eerst uit logeren stuurt en bang bent dat het nog in bed plast. En die vergelijking gaat natuurlijk helemaal niet op, want kippen poepen en plassen tegelijk en Joukje is niet de eerste die het leest…

  • Klaprozen

    Ze zeggen dat klaprozen groeien op omgewoelde grond. Grond waar oorlog is geweest, toegedekt door de tijd; daar groeien de klaprozen. Omdat de oorlog nooit helemaal verdwijnt. Gisteren ging ik naar het AMC om over Milo te vertellen aan verpleegkundigen in opleiding. Ik zag er tegenop, maar ik ging toch. Beter huilend vertellen over de…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.