Tapijt

Sinds gisteren ben ik Iemand met Tapijt. Nooit gedacht dat ik dat zou zijn en vooral ook nooit gedacht dat ik er zo blij mee zou zijn. Die rib uit mijn lijf, die kroon op dat jongensnest. Die zachte vloer die ik op de zolder van mijn nieuwe huis liet leggen, de zolder, dat huis, dat ik schilderde, poetste, bewonderde, veroverde, met hulp van Alex, de jongens en een stroom vrienden. Ons huis, huis van mij, van jullie, van het nieuwe jaar. Vrijdag gaat het gebeuren en mijn todo lijst groeit, vooral ’s nachts, terwijl ik in gedachten al die lakens alvast in een verhuisdoos stop, me voor de honderste keer afvraag hoe dat moet met Broccoli en dat er weliswaar al iets met een kattenroute naar buiten verzonnen is, maar dat die route er nog niet is. En of je dan – als die kattenbak tijdelijk ergens anders staat en er dus ook even géén buiten is – aan zo’n kat krijgt uitgelegd dat het, nou ja, tijdelijk is.
Aran die tegelijkertijd moet leren voor proefwerkweek (wrede school; niet eens concreet huiswerk meegeven in de vakantie, maar mikken op een hele gólf van op te wekken, maar natuurlijk ingeslapen kennis). En o ja, oud en nieuw en raar voordeel van een overleden vader; ik kan hem nu in gedachten veel makkelijker meenemen de trappen op naar mijn derde verdieping. Toen hij nog levend en wat scheef in zijn rolstoel zat kon ik me alleen een ritje omhoog met de verhuislift bedenken. Waar we om lachten. Nu is hij er echter, zijn ze er allemaal; de doden. Ze trillen mee met de pauzes als ik in een tuinstoel tussen de klusjes zit en opschrik – ben ik niet iets vergeten? Had ik niet naar Leiden gemoeten vandaag, hadden we wel iemand voor zijn kerstdiner geregeld (ja, trouwens) en uiteindelijk weer nee. Ik ben niks vergeten. Maar er is dus wel een nieuwe woonplek. Met trappen. En mijn vader neem ik op mijn schouders mee naar boven. Hij houdt mijn moeder bij de hand en zo gaat die sliert mee de lucht in. Eens kijken waar ik straks uitkom.