Stroom
Als alles borrelt, de wereld in de fik staat, mijn vader verdrietig is, maar even later tóch met anderhalf handkracht door de gang kart, als er sprake is van verhuizen, van verhalen die af moeten en minstens zo hard stromen, dan hoor ik altijd muziek op de achtergrond. Hebben jullie dat ook?
Golvende muziek, een soundtrack die de volheid en ongelijksoortigheid van alles begeleidt. Bombastisch soms, als de filmmuziek van Danny Elfman, maar vaker met lege momenten, waarbij ik niet rustiger bedoel, eerder minimalistisch, zoals dit eeuwige mooie werk van Steve Reich.
Soms ben ik in mijn hoofd al buiten, hol ik al naar een trein die niet rijdt, maak ik al afspraken die ik eerder gemaakt had willen hebben. Dan stop ik. Dan dwing ik mezelf te stoppen. En als ik dan omkijk naar mijn week, klinkt die muziek op uit de pagina’s van mijn agenda.
