Stofzuigertraining; de kinderboekenweek

Het dient zich ieder jaar weer aan en dan moet ik ieder jaar weer even wennen. De zichtbaarheid op scholen, maar bovenal, dat reizen er naartoe, de organisatie. Eenmaal op school vind ik het altijd leuk, kinderen zijn leuk en ze kunnen goed verhalen maken, dus dat zit goed. Maar oi, de organisatie. Het zijn de momenten dat ik in een ander hoofd wil kijken; hoe doen jullie dat nou; zíen jullie dat bos, of toch vooral ook al die bomen, de blaadjes, de takjes, en nergens een boswachter te bekennen. Ik maak dus schema’s. Nu al, om alvast iets met dat gebrek aan overzicht te doen. Geeft enorm veel houvast. Ik zou van mezelf willen zeggen dat ik dat heb. Niet per se veel grip, maar wel enorm veel houvast. Ik heb to-do’s, ik heb nog to-do’s, ik heb al-gedaans. Ik zet daarnet na het rennen (al gedaan dus) de stofzuiger vast klaar in de woonkamer. In de hoop dat dat ding zelf bedenkt wat ie moet doen, want ik heb geen tijd om hem ook in een stopcontact te steken en er mee rond te bezemen. Want nu ben ik alweer hier. Bij mijn computer, want dat ging ik ook nog doen. Hier ga ik nadenken over een filmpje voor scholen dat ik straks met mijn grote zoon ga maken. Een goed, boeiend én grappig verhaal moet het worden, voor kinderen die voorafgaand aan mijn bezoek denken; die Schmitz, wat ís dat er voor eentje.
Eentje die lijstjes maakt dus. En eentje waar stofzuigers – tot nu toe – zelden naar luisteren.