Robotstofzuiger

Er is iets met gekregen geld. Dat brandt in je hand. Vroeger al, als een oma of opa me wat geld toestak, dan moest dat (warm, plakkerig, stevig in mijn knuistje) worden uitgegeven bij de plaatstelijk Jamin. Er is iets warms en plakkerigs aan gekregen geld. Zo ben ik al sinds de prijs bezig met het kopen van een robotstofzuiger. Ik riep dat ik die zou kopen toen me werd gevraagd wat ik met de 6.000 euro ging doen (en nee, heus niet álles naar zo’n stofzuiger). Sindsdien zit dat idee warm en plakkerig in mijn hoofd. Alleen; ik heb niet echt een joekel van een huis ofzo. En ik heb al een stofzuiger. Twee zelfs, als ik dan toch eerlijk ben. En als ik dan echt ging kijken wat die dingen allemaal kunnen, dan kwam ik via de fuik van ‘welke stofzuiger past bij mij’ steeds bij de allerduurste uit. En dat vond ik dan weer te duur.
Het is als op die hoge duikplank klimmen en elke keer zéker weten dat je er vanaf gaat springen. Gekregen geld immers, dat moet je markeren. Ik heb van een vorige prijs een laptop gekocht, daar ben ik ook nog steeds blij mee. Maar ja. Maar ja. Een róbotstofzuiger. Daar schrijf je geen verhalen mee. Wel vijf keer ben ik dat trappetje van die springplank op, maar ook weer af gelopen, staart tussen de benen, na een halve dag robotstofzuigeronderzoek. Tjee, veel te kiezen zeg, met zo’n ding, misschien toch maar niet.
Maar vanmorgen heel vroeg opeens; kebéng. Ik beslis veel ’s ochtends vroeg, kan ik jullie aanraden; neem al je irrationele beslissingen vooral ’s ochtends. Dan zijn mijn hersenen nog niet wakker genoeg om door te hebben wat ik in mijn schild voer. Dan druk ik lekker snel op die knopjes. Ja, doe maar ook zo’n verzekering erbij, en ook een onderhoudspakket en bezorg het hier om de hoek bij het postnlpunt. Doe maar! Niet de duurste, gekkigheid, de helft van de duurste is zo te zien ook al goed genoeg – heb ik dat schuldgevoel ook weer opgelost. Nu alleen nog het stukje gêne waarmee ik dit opschrijf. Hoezo wil ik dit nou weer openbaar maken. Zoek ik bijval? (ja). Vrees ik hoon? (absoluut). Aran was fel tegen, met alle hierboven genoemde volstrekt terechte redenen. Maar Milo, die ook net zijn bed uit rolde, gaf me een knuffel. Dus nu weet ik al bijna helemaal zeker dat ik goed gekozen heb.

Vergelijkbare berichten

  • Mijn eerste

    Ik stelde me voor aan iemand die ik al kende (je steekt je hand uit, hoort jezelf zeggen: ‘wij kennen elkaar niet volgens mij?’ en meteen daarna denk je: JAWEL, wij kennen elkaar wel. Maar dan is het al te laat.) Ik stelde me voor aan een facebookvriend die me echt stomverbaasd aankeek. ‘Wíe zei…

  • Denk in oplossingen

      Als je verhuist is het voordeel dat je al je spullen min of meer bent tegengekomen. Aangezien ik tevens grote plastic doorzichtige dozen had gekocht om die spullen in te stoppen, kon ik vanmorgen, wankel balancerend op een stoel, mijn winterspullen tevoorschijn trekken. Nu ligt er een hele collectie coltruien klaar (vandaag doe ik…

  • Schrijfhack

    Ik doe het weleens, innerlijk kreunen. Als ik mezelf dan bezig zie zoals vanmorgen, meten, schuiven, de kattenbak in het keukenkastje, een hoofd vol beelden van hoe het beter kan, een stapel kookboeken zonder woonplek – maar dat komt straks helemaal goed. En dan lijkt het eventjes zo makkelijk; ik heb alleen maar een kastje…

  • Nog even fixen

    Nog even fixen is het refrein dat al dagen door mijn hoofd stuitert. Nog even dit, nog even dat, mijn hoofd in allemaal brokjes uit elkaar gevallen. Brokjes jongens, brokjes verdriet, brokjes verhuizing en verlangen. Geen wonder dat ik gisteren onderweg naar de supermarkt steeds dacht: een heel eenvoudig verhaal, ik ga een heel eenvoudig…

  • Twee woorden zijn genoeg

    ‘Mama mo? Mama mo?’ Milo mag dan tegenwoordig met twee woorden praten, ik versta er niks van. ‘Trek! Mo trek!’ Hij wijst op zijn borst. ‘Je trekker?’ ‘Ja. Nee. Papa. Mo?’ Hij wijst nog eens op zijn borst. Ik kniel bij hem neer, hij ziet er niet uit of hij pijn heeft, dus een mop,…

  • Lockdownlijstjes

    ’s Nachts maak ik lijstjes omdat de regen maar doorgaat, net zoals alles maar doorgaat en toch zo onzichtbaar blijft. Lessen uit de lesboeken van mijn zevenjarige, hoe zat het ook alweer met die categorieën en een rijtje met ‘uw’, kan me niet herinneren dat ik dat ooit geleerd heb. Maar wat kan ik me…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.