Over spannend gesproken

IJsnacht is verkozen tot lestip van de Jonge Jury 2027. Het heeft één pepertje, wat betekent dat de moeilijkheidsgraad niet zo hoog is en daar ben ik trots op. Want het is een lees-dit-boek-boek, net als die andere boeken uit de serie van Kluitman. Die van Marcel van Driel (hoewel ik die persoonlijk té eng vond) bijvoorbeeld. Of die van Tom Rijpert, Nadine Swagerman en Chinouk Thijssen die staat nog op mijn lijstje. IJsnacht en Slipjacht zijn dikwijls de boeken die kinderen bij schoolbezoeken het liefst willen lezen. Ook als in voor een groep 5 sta. Dan roepen ze dat dát ze nou leuk lijkt, beetje eng, nogal spannend, best heftig. Wat is dat met ons, mensen, dat we dat leuk vinden, dat ons gevoel een beetje wordt ingedeukt? Of eigenlijk, dat we dat leuk vinden in een verháál, niet in het echt. Ik zeg dat ook altijd als ik op een school een verhaal kom maken; dat je daar wil wat je in het echte leven niet wil; moeilijkheden. Nou goed, ik ben dus heel veel moeilijkheden aan het opschrijven, schaterlachend, soms. En daarnaast heb ik ook nog een paar jaar geleden een echt baantje opgepikt omdat ik mijn huur moest betalen, dat wil ook vanalles van me (categorie; moeilijkheden in het echte leven).
Nu sta ik dat zo te overzien, terwijl Willy mijn enorm geliefde stofzuigerrobot (oneindig veel dank aan de mensen die me aanmoedigden dat gewoon te doen), gekocht van het geld van de Nienke van Hichtumprijs ijverig door de kamer glijdt. Hij zit nu onder de bank trouwens, ik denk niet dat iemand behalve Willy weet hoe het er daar uitziet. Of ja, de kat, die vindt Willy wel leuk. Ik probeer haar te leren dat ze op hem rondrijdt, maar ik probeer haar ook al jaren te leren om naar me te luisteren.
Verder dus, mijn pen roept. Ik ben over auto’s aan het schrijven, daarom haperde ik even. Ik probeer nu via google te ontdekken wat coole auto’s zijn. Ook de kleinere, die Golfjes, welke je dan moet hebben als het geen GTI is, ik weet ook nog steeds niet zeker of mijn redacteur daar eigenlijk wel verstand van heeft en of ik hem daar op dit uur van de dag mee ga lastigvallen. Een hybride? Ben je dan als boef echt met je tijd mee? Ik bedoel maar, dat soort vragen had ik ook niet verwacht toen ik als punkerhippie van school kwam. Of hoe hoog je zit, dat weet ik dus ook niet, als je in een Rolls Royce in de lente door Cornwall rijdt. Blijkt opeens cruciale kennis te wezen. Misschien moet ik er nog een keertje naartoe, misschien dan ook meteen leren racen. Of leren botsen met zo’n slipcursus, vind ik, net als de boeken van Marcel, tot nu toe net een beetje te eng. Maar ja, dat kan het leven blijkbaar niks schelen. Ik heb misschien wel helemaal geen tijd voor echte baantjes.

Vergelijkbare berichten

  • |

    Ik vroeg een beurs aan

    Ik moest een gesprek voeren met een commissie. Het ging over een voor mij nieuw gebied van schrijven; met elementen als film, interactieve film, digitale literatuur, Storytelling. Inzet was een beurs die ik had aangevraagd. Een beurs om Olivia tot scenario om te bouwen en om artistiek onderzoek te doen naar de grenzen van verhalen…

  • De mix

    Het leven is opgedeeld in allemaal totaal verschillende brokjes deze maand. Veel schoolbezoeken, soms een pabo, dan opeens een schaaktoernooi of een (geweldige) eerste dag van een podcastcursus. Ik hou het bij door heel veel in mijn agenda te kijken. Niet omdat ik niet weet wat er komt, maar omdat het iets geruststellends heeft om…

  • Apen

    We gingen naar de nachtwandeling van Artis. Met Willemijn en mijn eigen twee aapjes, die harder kwetterden dan welk beest dan ook. We liepen een route met een app en Aran was de reisleider. Ik had vorig jaar met Milo en Maarten een soort speurtocht na sluit in Artis gedaan en het mooiste vonden we…

  • Moederhart

    Hij ging voor het eerst naar de middelbare school vandaag, mijn Milo, mijn jongste, het kind dat te vroeg geboren werd. Vanmorgen reed ik met hem mee tot halverwege het Vondelpark. Dat had hij niet speciaal nodig, maar ik wel. Dwars door de stad gingen we, want zo is dat sinds ik in het centrum…

  • Ode aan mijn Jutters

    Ik heb Jutters en dat zijn mijn vrienden en we begonnen op het strand, vandaar dat ‘Jutters’ – ik denk niet dat we ooit iets hebben meegenomen. Of ja, elkaar. En mijn vader; want die woont in de buurt van de Jutters, dus die hesen we in zo’n opblaasrolstoel die langs de zee kan, in…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.