Over spannend gesproken
IJsnacht is verkozen tot lestip van de Jonge Jury 2027. Het heeft één pepertje, wat betekent dat de moeilijkheidsgraad niet zo hoog is en daar ben ik trots op. Want het is een lees-dit-boek-boek, net als die andere boeken uit de serie van Kluitman. Die van Marcel van Driel (hoewel ik die persoonlijk té eng vond) bijvoorbeeld. Of die van Tom Rijpert, Nadine Swagerman en Chinouk Thijssen die staat nog op mijn lijstje. IJsnacht en Slipjacht zijn dikwijls de boeken die kinderen bij schoolbezoeken het liefst willen lezen. Ook als in voor een groep 5 sta. Dan roepen ze dat dát ze nou leuk lijkt, beetje eng, nogal spannend, best heftig. Wat is dat met ons, mensen, dat we dat leuk vinden, dat ons gevoel een beetje wordt ingedeukt? Of eigenlijk, dat we dat leuk vinden in een verháál, niet in het echt. Ik zeg dat ook altijd als ik op een school een verhaal kom maken; dat je daar wil wat je in het echte leven niet wil; moeilijkheden. Nou goed, ik ben dus heel veel moeilijkheden aan het opschrijven, schaterlachend, soms. En daarnaast heb ik ook nog een paar jaar geleden een echt baantje opgepikt omdat ik mijn huur moest betalen, dat wil ook vanalles van me (categorie; moeilijkheden in het echte leven).
Nu sta ik dat zo te overzien, terwijl Willy mijn enorm geliefde stofzuigerrobot (oneindig veel dank aan de mensen die me aanmoedigden dat gewoon te doen), gekocht van het geld van de Nienke van Hichtumprijs ijverig door de kamer glijdt. Hij zit nu onder de bank trouwens, ik denk niet dat iemand behalve Willy weet hoe het er daar uitziet. Of ja, de kat, die vindt Willy wel leuk. Ik probeer haar te leren dat ze op hem rondrijdt, maar ik probeer haar ook al jaren te leren om naar me te luisteren.
Verder dus, mijn pen roept. Ik ben over auto’s aan het schrijven, daarom haperde ik even. Ik probeer nu via google te ontdekken wat coole auto’s zijn. Ook de kleinere, die Golfjes, welke je dan moet hebben als het geen GTI is, ik weet ook nog steeds niet zeker of mijn redacteur daar eigenlijk wel verstand van heeft en of ik hem daar op dit uur van de dag mee ga lastigvallen. Een hybride? Ben je dan als boef echt met je tijd mee? Ik bedoel maar, dat soort vragen had ik ook niet verwacht toen ik als punkerhippie van school kwam. Of hoe hoog je zit, dat weet ik dus ook niet, als je in een Rolls Royce in de lente door Cornwall rijdt. Blijkt opeens cruciale kennis te wezen. Misschien moet ik er nog een keertje naartoe, misschien dan ook meteen leren racen. Of leren botsen met zo’n slipcursus, vind ik, net als de boeken van Marcel, tot nu toe net een beetje te eng. Maar ja, dat kan het leven blijkbaar niks schelen. Ik heb misschien wel helemaal geen tijd voor echte baantjes.
